Dzisiaj jest : 17 stycznia 2018 - Uzdrowienie w dzień szabatu

Czytania na dziś

17 I 2018 r., Środa
Uzdrowienie w dzień szabatu
Czytanie pierwsze
1 Sm 17, 32-33. 37. 40-51
Ewangelia
Mk 3, 1-6

Warto przeczytać

Poronienie - krok po kroku

12.06.2015 r.

MINIPORADNIK DLA RODZICÓW, KTÓRYCH DZIECKO ZMARŁO WSKUTEK PORONIENIA

Prawo zapewnia nam możliwość godnego pochówku człowieka, także tego Małego, które zmarło przed swoimi narodzinami. Trudności z jakimi rodzice zderzają się w szpitalach, urzędach, a czasem i parafiach pochodzą z niewiedzy. Dlatego poniżej podajemy najważniejsze informacje pozwalające na wyegzekwowanie prawa takiego Malucha do pogrzebu godnego człowieka.

Formalności w Zakładzie Opieki Zdrowotnej (szpital, przychodnia).

Jeśli rodzice dowiadują się w szpitalu, że ich Dziecko zmarło, warto od razu zastrzec chęć odbioru jego ciała; pozwoli to uniknąć sytuacji, w której szpital zniszczy ciało Małego Człowieka bez ich wiedzy. Rodzice mogą je odebrać ze szpitala bądź z Zakładu Patomorfologii za pośrednictwem firmy pogrzebowej. Niezależnie od długości trwania ciąży, pracownik szpitala powinien wystawić pisemne zgłoszenie urodzenia martwego Dziecka. Szpital ma obowiązek przekazać zgłoszenie do USC w terminie 3 dni lub może wydać je rodzicom do ręki. Wówczas mają oni także 3 dni od narodzin na złożenie pisma w USC. Dokument ten nie jest dokumentacją medyczną, dlatego nie ma w nim zastosowania rozróżnienie na poronienie i poród przedwczesny. W świetle prawa polskiego są to zawsze narodziny martwego Dziecka. Przy wypełnianiu zgłoszenia urodzenia martwego Dziecka należy pamiętać, że wypełniona koniecznie musi być rubryka określająca płeć Dziecka. W przypadku gdy nie można określić płci należy poprosić o wystawienie karty zgonu do celów pochówku. Szpital powinien wydać ten dokument, podobnie jak zwłoki Dziecka, niezależnie od jego wieku. Na jej podstawie rodzice mogą pochować Dziecko na cmentarzu na własny koszt (Ustawa została przyjęta przez Sejm RP w dniu 26 maja 2011 r. i obowiązuje od 14 października 2011 r.).

Rejestracja w Urzędzie Stanu Cywilnego

W celu rejestracji Dziecka w USC, rodzice (lub jedno z nich) stawiają się w urzędzie z wypełnionym przez szpital Zgłoszeniem urodzenia Dziecka martwego (jeśli jest w rubryce zaznaczona płeć). Należy także zabrać ze sobą: dowody osobiste rodziców, akt małżeństwa bądź akt urodzenia (dla matki panny), akt małżeństwa z adnotacją o rozwodzie (dla rozwódki), akt zgonu współmałżonka (dla wdowy). Aktów nie trzeba przedkładać, jeżeli są sporządzone w tym samym urzędzie gdzie rejestrujemy urodzenie. Po zawiadomieniu, USC wystawia akt urodzenia z adnotacją, że Dziecko urodziło się martwe i wydaje rodzicom 3 odpisy zupełne (dokument staje się zarazem aktem zgonu).

Formalności pogrzebowe

Zgodnie z polskim prawem (Dz.U. z 2004 r. Nr 161 poz. 1688), Dziecko, które rodzi się martwe - jeśli jest możliwe określenie jego płci - powinno zostać zarejestrowane w USC, zaś jego bliscy mają prawo go pochować . Jeśli jest to wczesne poronienie i nie widać płci Dziecka, lekarz wystawia Kartę do celów pochówku, na podstawie której Rodzice na własny koszt organizują pogrzeb Dziecka. Jeśli rodzice rezygnują z tego prawa (najczęściej ze zwykłej niewiedzy), obowiązek pogrzebu spada na gminę właściwą ze względu na miejsce zgonu (Ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych Art. 10 ust. 3). Warto pamiętać, że każda osoba, która zgłosi chęć pochowania osoby zmarłej, może to uczynić. Dziecko może zostać pochowane w grobie rodzinnym lub w zbiorowym grobie dzieci zmarłych przed narodzinami na Cmentarzu Komunalnym przy ulicy Przykoszarowej w Łomży. Formalności na cmentarzu nie różnią się od mających miejsce przy okazji pogrzebów osób zmarłych po narodzinach. W parafii - jeśli rodzice pragną pogrzebu katolickiego - zgłaszają się z odpisem zupełnym aktu urodzenia dziecka z USC bądź z kartą zgonu do celów pochówku wystawioną przez szpital bądź Zakład Patomorfologii i proszą o pogrzeb wedle formularza pogrzebu Dziecka nieochrzczonego. Rytuał pogrzebowy przewiduje pełny pogrzeb w obecności ciała Dziecka. Msza św. odprawiana jest w kolorze białym w intencji zmarłego Dziecka i jego rodziców. Wg rozporządzenia Biskupa Łomżyńskiego, ,nie należy zobowiązywać rodziców do składania ofiary z racji takiego pogrzebu.

Formalności związane ze świadczeniami

ZUS powinien wypłacić rodzicom lub osobom, które pochowały Dziecko, zasiłek pogrzebowy po przedłożeniu stosownego wniosku i odpisu aktu urodzenia z USC z adnotacją, że Dziecko urodziło się martwe. Kodeks Pracy przewiduje 8-tygodniowy urlop macierzyński dla pracownicy, której Dziecko urodziło się martwe. Realizacja tego uprawnienia uwarunkowana jest rejestracją Dziecka w USC. Tzw. becikowe nie przysługuje.

Kłopoty z firmami ubezpieczeniowymi

Niekiedy firmy ubezpieczeniowe odmawiają wypłaty odszkodowania z tytułu ubezpieczenia na wypadek urodzenia martwego Dziecka na podstawie medycznego rozróżnienia, iż przed 22 tygodniem życia Dziecka nie ma narodzin, ale poronienie. Jeśli podobna klauzula nie została umieszczona w warunkach ubezpieczenia, odmowa taka jest bezprawna, gdyż zgodnie z obowiązującym prawem wiek Dziecka nie ma znaczenia dla stwierdzenia jego narodzin.


Groby dzieci utraconych

12.06.2015 r.

120610054414W Diecezji Łomżyńskiej powstają kolejne Groby Dzieci Utraconych czyli zmarłych przed narodzinami.

W Łomży powstał pierwszy. Zaprojektowała go Pani Grażyna Podedworna artysta-plastyk z naszego miasta. Symbolizuje on rozłożone ramiona matki obejmujące dzieci, których szczątki są pochowane w krypcie, wewnątrz Grobu. Grób ozdabia postać anioła wzbijającego się do lotu autorstwa Pana Michał Selerowskiego artysty-rzeźbiarza z Zambrowa. W przyszłości stanie tam także drugi anioł. Strzec one będą wejścia do Grobu, będą ozdobą i nadadza powagę całości. Dwa anioły podobnie jak przy grobie Chrystusa zwiastować mają człowiekowi, który tu będzie się modlił, prawdę iż „te Dzieci żyją w Bogu” (Bł. Jan Paweł II EV 99).

Budowa Grobu Dzieci Utraconych w Łomży jest wynikiem dwóch lat załatwiania różnych formalności, rozmów z urzędnikami, lekarzami a przede wszystkim z rodzicami, którzy utracili swoje dziecko przed jego narodzinami. Jak wiemy od dra Krzysztofa Dacha Kierownika Zakładu Patomorfologii w Łomży, w Szpitalu Wojewódzkim im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Łomży jest około 300 poronień rocznie. W szpitalach na terenie Diecezji Łomżyńskiej leżących w granicach Województwa Podlaskiego, łącznie z Łomżą, około 500. To niestety bardzo duża liczba. Nie wszyscy rodzice zgłaszają się po szczątki swego dziecka, aby je pochować. Inni z różnych przyczyn tego nie robią, najczęściej ze zwykłej niewiedzy (nie oceniamy ich postepowania). Być może to się zmieni po przeprowadzonej akcji informacyjnej w parafiach naszej Diecezji, która trwa. Do tej pory doktor osobiście dbał o godne miejsce grzebania szczątek tych dzieci. Obecnie Duszpasterstwo Rodzin Diecezji Łomżyńskiej zajęło się uporządkowaniem tych spraw i nadaniem im godnego wymiaru (także od strony parafii: Instrukcja w sprawie pogrzebu dzieci zmarłych przed urodzeniem obowiązująca w Diecezji Łomżyńskiej N. 268/B/2011 z dnia 22 lutego 2011 r. ). Ciała dzieci zmarłych przed narodzinami wskutek poronienia, po które nikt się nie zgłosił, będą grzebane w tym Grobie. Grób powstał dzięki życzliwości i materialnej pomocy wielu zaangażowanych osób i wiernych Diecezji.

Groby Dzieci Utraconych spełniają potrójną funkcję. Po pierwsze jest to grób w pełnym tego słowa znaczeniu dla dzieci zmarłych wskutek poronienia, po drugie jest to symboliczne miejsce modlitwy dla rodziców, którzy utracili dziecko dużo wcześniej i nie wiedzą co się z nim stało, po trzecie jest to również forma katechezy dla osób, które nie są do końca przekonane o tym, że z człowiekiem mamy do czynienia od momentu poczęcia.

Pierwszy pogrzeb dzieci zmarłych wskutek poronienia odbył się w sobotę 9 czerwca 2012 r. w parafii pw. Bożego Ciała w Łomży przy ulicy Przykoszarowej. Przewodniczył mu Biskup Janusz Stepnowski Pasterz Kościoła Łomżyńskiego a homilię wygłosił Biskup Stanisław Stefanek.

22 maja 2012 roku na XXIX Sesji Rady Miasta, Radni na wniosek prezydenta Łomży – pana Mieczysława Czerniawskiego – przegłosowali jednogłośnie uchwałę dotyczącą sprawienia pogrzebu dziecka martwo urodzonego przez Miasto Łomża. Według tej uchwały miasto angażuje się w pogrzeby dzieci zmarłych na skutek poronienia, niezależnie od czasu trwania ciąży. Pogrzeb taki odbywa się dwa razy w roku. Obejmuje przewóz zwłok, kremację, zakup urny na prochy i obsługę ceremonii pogrzebowej. W ten sposób Łomża jest prawdopodobnie drugim miastem w Polsce, które ma specjalną uchwałą uregulowany problem pogrzebów dzieci zmarłych na skutek poronienia. Nie chodzi tu tylko i wyłącznie o pokrycie kosztów kremacji czy obsługę pogrzebu. Za decyzją Radnych kryje się bowiem ich odpowiedzialność za drugiego człowieka. Więcej: za tego najmniejszego, bezbronnego. A przecież to nasz stosunek do tych małych jest miarą naszego człowieczeństwa! Prezydent Miasta Łomża oraz Radni podnosząc rękę i wciskając przycisk "za przyjęciem uchwały", jednoznacznie pokazali, że mieszkańcy Łomży szanują godność człowieka od chwili poczęcia do naturalnej śmierci i po śmierci, i że są wrażliwi na problemy małżeństw i rodzin.

grob dzieci ostrolekaDrugim miastem w Diecezji Łomżyńskiej, w którym odbył sie pogrzeb dzieci zmarłych przed narodzeniem jest Ostrołęka. W Szpitalu ostrołęckim dochodzi do około 300 poronień rocznie. Grób powstał na Cmentarzu parafialnym przy ulicy Kurpiowskiej. Zaprojektował go Pan Michał Selerowski artysta rzeźbiarz z Zambrowa. Symbolika jest następująca: koło to doskonały kształt, symbolizuje ono doskonałość tego, co Pan Bóg stworzył. W okrągłym kształcie zamknięta jest także hostia – chleb, która na ołtarzu staje się Ciałem Pańskim, ten niebieski chleb podtrzymuje życie. W centralnej części umieszczony jest krzyż znak zbawienia a pod nim zrobiony w kamieniu na wylot otwór w kształcie małego dziecka. Otwór symbolizuje brak, pustkę po utracie kogoś na kogo się czekało a kto nie urodził się żywy. Ponad to na głównej płycie umieszczone są słowa Jana Pawła II: „Te dzieci żyją Bogu.” Również Rada Miasta Ostrołęka na XL sesji Rady Miasta Ostrołęki, dnia 28 lutego 2013 r., na Wniosek Prezydenta Miasta Pana Janusza Kotowskiego przegłosowała uchwałę w sprawie sprawienia pogrzemu dzieciom martwo urodzonym przez miasto Ostrołęka. W ten sposób podobnie jak w Łomży Miasto angażuje sie dwa razy w roku w pogrzeb Dzieci Utraconych. Pierwszy Pogrzeb Dzieci Utraconych w Ostrołęce odbył się 15 czerwca 2013 r. w parafii pw. Nawiedzenia NMP przy ulicy Szwedzkiej. (Foto:Jarosław Pych)

Trzeci Grób Dzieci Utraconych powstał w Ostrowi Mazowieckiej. Pierwszy pogrzeb Dzieci Utraconych w tym mieście miał miejsce 21 czerwca 2014 r. Odbył się w parafii pw. Wniebowzięcia NMP pod przewodnictwem Biskupa Stanisława Stefanka z licznym udziałem duchowieństwa i wiernych. Rok wcześniej w czerwcu 2013 r. Rada Miasta Ostrów Mazowiecka na wniosek Burmistrza Miasta Władysława Krzyżanowskiego przyjęła jednogłośnie uchwałę w sprawie sprawienia pogrzebu dzieciom martwourodzonym, po których szczątki nikt się nie zgłosił do szpitala, dwa razy w roku.

Czwarty Grób Dzieci Utraconych został wybudowany w Grajewie po przeprowadzeniu w tym miescie - tak jak i w pozostałych - kampanii informacyjnej dotyczącej postępowania w przypadku poronienia dziecka. We wrześniu 2013 r. Rada Mista Grajewo na wniosek Burmistrza Miasta Adama Kiełczewskiego przyjęła jednogłośnie uchwałę dotyczącą organizacji pogrzebów Dzieci Utraconych dwa razy w roku. Następnie po przeprowadzeniu zbiórek do puszek wśród wiernych grajewskich parafii udało się wybudować grobowiec. Pierwszy pogrzeb Dzieci Utraconych w Grajewie odbył się 11 października 2014 r. w parafii pw.  Matki Bożej Nieustającej Pomocy pod przewodnictwem Biskupa Tadeusza Bronakowskiego.



Przy Grobach nieustannie płoną znicze, rodzice składają kwiaty i zabawki…

Trwa zbiórka ofiar budowę kolejnych Grobów Dzieci Utraconych oraz na wykonanie rzeźby drugiego anioła przy Grobie w Łomży. Jeśli Ktoś z rodziców po stracie, Ktoś z życzliwych osób chciałby wesprzeć to dzieło, może to uczynić wpłacając pieniądze na konto Caritas:

BS Łomża 25 8757 0001 0001 6766 2000 0010 z dopiskiem „Grób Dzieci Utraconych”


Ks. Jacek Kotowski
Duszpasterz Rodzin Diecezji Łomżyńskiej

www.duszpasterstworodzin.lomza.pl


INSTRUKCJA W SPRAWIE POGRZEBU DZIECI ZMARŁYCH PRZED URODZENIEM OBOWIĄZUJĄCA W DIECEZJI ŁOMŻYŃSKIEJ

12.06.2015 r.

Poradnik: Krok po kroku

INSTRUKCJA W SPRAWIE POGRZEBU DZIECI ZMARŁYCH PRZED URODZENIEM OBOWIĄZUJĄCA W DIECEZJI ŁOMŻYŃSKIEJ

1. Dnia 21 grudnia 2006 roku Minister Zdrowia wydał nowe rozporządzenie w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi (DzU z 2007 r. nr 1, poz. 10 oraz DzU z 2007 r. nr 1, poz. 9). Według tego rozporządzenia rodzice (lub inne osoby uprawnione) dzieci urodzonych martwo albo po poronieniu:

a). mają prawo otrzymać z USC dokument „Skrócony akt urodzenia z adnotacją, że dziecko urodziło się martwe (jest on równocześnie „Kartą zgonu” i wystawia się go w przypadku, gdy lekarz wydał na wniosek osoby uprawnionej dokument „Pisemne zgłoszenie urodzenia dziecka” z zaznaczeniem pkt.2 „martwego” i zaznaczył na nim płeć dziecka),

b). lub „Kartę do celów pochówku” wystawioną przez szpital uprawniającą do pogrzebania zwłok dziecka.

Minister Zdrowia określa ciała tak zmarłych dzieci jako „szczątki ludzkie”, którym należy się „ludzki” pochówek, niezależnie od czasu trwania ciąży. Nowe przepisy obowiązują od 14 października 2011 roku.

2. W związku z powyższym rozporządzeniem Ministra Zdrowia na cmentarzach grzebalnych mogą być wydzielone odpowiednie kwatery dla dzieci urodzonych martwo albo po poronieniu. Duszpasterze nie mogą odmawiać urządzenia pogrzebu dzieciom urodzonym martwo albo po poronieniu.

3. Stosowaną dotychczas praktykę tzw. pokropku, nie znajdującą uzasadnienia w prawie kanonicznym, ani w normach liturgicznych, należy zastąpić obrzędami pogrzebu przewidzianymi dla dziecka nieochrzczonego, znajdującymi się w rytuale Obrzędy pogrzebu dostosowane do zwyczajów diecezji polskich, wyd. II uzupełnione, Księgarnia św. Jacka, Katowice 1991, nr 148, s. 143.

a). Obrzędy pogrzebowe należy rozpocząć od stacji drugiej „W kościele” (ze zrozumiałych względów opuszcza się stację pierwszą „W domu zmarłego dziecka”).

b). Jeśli rodzice o to proszą i za tym przemawiają okoliczności, należy odprawić Mszę Świętą z racji której można przyjąć ofiarę mszalną. Stosuje się wtedy formularz „Msza w czasie pogrzebu dziecka nieochrzczonego” (Mszał Rzymski dla diecezji polskich, s. 241”). Używa się szat liturgicznych koloru białego. Należy uczestnikom pogrzebu przypomnieć, że modlitwy mszalne obejmują także rodziców pogrążonych w żałobie po śmierci ich dziecka. Nie należy zobowiązywać rodziców do składania ofiary z racji takiego pogrzebu.

c). Teksty i modlitwy ostatniego pożegnania dziecka nieochrzczonego znajdują się w Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 251-254, s. 220-221. Po pokropieniu w milczeniu trumny dziecka oraz po modlitwie wynosi się ciało z kościoła. W tym czasie można śpiewać antyfonę „Niech aniołowie zawiodą cię do raju”. W czasie procesji na cmentarz można śpiewać Psalm 138, znajdujący się w Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 165, s. 152-154.

d). Stacja trzecia „Przy grobie” rozpoczyna się od poświęcenia grobu, jeśli istnieje taka konieczność (Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 167, s. 154-155). Następnie kapłan wzywa zgromadzonych do cichej modlitwy (Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 168, s. 155) oraz odmawia modlitwę powszechną wraz z modlitwą „Ojcze nasz” oraz modlitwą końcową (Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 172, s. 158-159). Po modlitwie następuje błogosławieństwo, pokropienie wodą święconą trumny dziecka, jeśli jest taki zwyczaj pożegnanie przez krewnych zmarłego dziecka, złożenie do grobu i śpiew jednej z podanych antyfon (Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 173-177, s. 160-163).

4. Teksty i wybrane modlitwy dotyczące obrzędu pogrzebu dzieci urodzonych martwo albo po poronieniu zostały wydane przez Wydział Duszpasterstwa Rodzin w broszurze, która jest do nabycia w Kurii.

5. Wiedzę teologiczną nt. losu dzieci zmarłych przed narodzeniem, potrzebną w rozmowie z rodzicami, można znaleźć w dokumencie Międzynarodowej Komisji Teologicznej „Nadzieja zbawienia dla dzieci zmarłych bez chrztu” (do nabycia w Wydziale Duszpasterstwa Rodzin naszej Kurii). Można też poinformować rodziców o istniejącej w Łomży przy Duszpasterstwie Rodzin grupie wsparcia dla rodziców, którzy stracili dziecko.

6. Właściwe zrozumienie i wykorzystanie nowego rozporządzenia Ministra Zdrowia pozwala duszpasterzom na kształtowanie świadomości wszystkich wiernych, że są to pogrzeby istot ludzkich i że już od poczęcia mamy do czynienia z człowiekiem. Jest to bardzo ważne w kontekście starań o konstytucyjny zapis dotyczący ochrony prawa do życia od chwili poczęcia aż do naturalnej śmierci.

Niniejsza instrukcja obowiązuje w Diecezji Łomżyńskiej do czasu wydania stosownego obrzędu przez Konferencję Episkopatu Polski.



Ks. Tadeusz Śliwowski                                                   + Stanisław Stefanek TChr

Kanclerz Kurii                                                                         Biskup Łomżyński

Łomża, dnia 22 lutego 2011 r.

N. 268/B/2011

www.duszpasterstworodzin.lomza.pl


Apartament w OCK

28.05.2015 r.
 
Film APARATAMENT
Jan Paweł II prywatnie
będzie wyświetlany w kinie Jantar w dniach 4 VI o godz. 16.00 oraz 6 i 7 VI ogodz. 14.30.

DOLINA SZCZĘŚCIA

28.02.2015 r.
s. Eliza z dzieckiem; Siostry Benedyktynki Misjonarki
Karmela, Eliza i Ester, polskie siostry Benedyktynki Misjonarki prowadzą świetlicę środowiskową i duży Dom Dziecka Hogar Valle Feliz („Dolina szczęścia”) w Santo Domingo, de Los Tsachilas, w Ekwadorze. W świetlicy sześćdziesięcioro dzieci otrzymuje  obiad, odrabia lekcje i bawi się. Znajdują tu schronienie dziewczynki w wieku 3-18 lat, z doświadczeniem przemocy fizycznej, porzucone przez rodziców, wykorzystywane seksualnie w rodzinach oraz wdrażane w sprzedaż narkotyków.

Pomagają dzieciom zbieranym z ulicy. W mieście żyje mnóstwo nierejestrowanych dzieci, które nie istnieją w żadnych kartotekach państwowych. Często nie istnieją także dla swych naturalnych rodziców. Siostry docierają do dzieci bezdomnych dając schronienie w Domu dziecka. Zakonnice troszczą się o żyjących na ulicy dorosłych. Codziennie wyruszają do najbiedniejszych dzielnic. Spotykają się z żebrakami. Siostry pomagają w znalezieniu im domów, szukają dla nich mebli, naczyń kuchennych, odzieży, żywności.

Trudne dzieciństwo

– Jedna z najmłodszych dziewczynek całego Valle Feliz, Mayerli skończyła sześć lat – mówi siostra  Eliza Olejnik. – Trafiła do nas 2 lata temu porzucona przez matkę, która uciekła do Amazonii i związała się z innym mężczyzną i zajmowała przemytem narkotyków. Jej ojciec żyje w slumsach i według prawa nie może opiekować się córką. Odnalazłyśmy jej trzyletnią siostrę Anę w Amazonii, podrzuconą obcym ludziom. Obie dziewczynki chorują bardzo poważnie na astmę. Na pozór wydaje się, że jest im z nami dobrze, ale wieczorne płacze w poduszkę, że chcą do mamy, rozwiewają nasze złudzenia – dodaje.

Cristina  9 lat. Zaczęła naukę w szkole w tym roku, dzięki temu, iż znalazła się u nas. Jest sumienna, dlatego niedawno święciłyśmy z nią triumf opanowania literek „A” i „O” oraz kilku cyfr. Jest bardzo delikatna, czuła i łasa na pochwały. Przybyła do domu dziecka wraz z siedmioletnią siostrą Marią, która  jest urodzoną aktorką. – Jej talent obserwujemy zwłaszcza wtedy, gdy coś przeskrobie – śmieje się siostra Eliza. – Obie dziewczynki przywiozła policja, gdyż złapano je na kradzieży pieniędzy i żywności. Kraść uczył jej tata. Nie miały domu. Matka zostawiała je na noc w motelu, w którym dziewczynki widziały to, czego widzieć nie powinny. Ich matka ma 23 lata,  nie zna dni tygodnia ani nie zna się na zegarku. Bardzo rzadko je odwiedza. Ojciec od miesięcy siedzi w więzieniu za napad.

Przeżyć kolejny dzień

– Naszym dziewczynkom staramy  się stworzyć  dom,  zapewnić edukację, wyżywienie oraz opiekę zdrowotną – mówi polska zakonnica. Wszystkie życzliwe osoby prosimy o modlitwę gdyż to ona sprawia, że Pan Bóg dociera do serc ludzkich, a nas umacnia w wierze i dodaje sił w pracy. Jesteśmy również wdzięcznie za pomoc finansową, która jest dowodem  solidarności i zatroskania o dzieło misyjne Kościoła. Siostry dziękują Bogu i ludziom za każdy dzień funkcjonowania Domu dziecka i świetlicy. Jest bardzo trudno pozyskiwać środki, zdobywać żywność i odzież dla podopiecznych. Jednak nie wyobrażają sobie bezczynności. Żyją dla tych dzieci wiedząc, że jeżeli one je zostawią, zostaną naprawdę same. A wtedy z pewnością znajdą się źli ludzie, którzy je skrzywdzą.
źródło: Dzieło pomocy AD GENTES
czytaj więcej ...

KOMUNIKAT NA II NIEDZIELĘ WIELKIEGO POSTU „AD GENTES”,  1 III 2015 R.

28.02.2015 r.
KOMUNIKAT NA II NIEDZIELĘ WIELKIEGO POSTU „AD GENTES”,  1 III 2015 R.

DZIEŃ MODLITWY, POSTU I SOLIDARNOŚCI Z MISJONARZAMI

„Z MISJONARZAMI GŁOŚMY POJEDNANIE”

Umiłowani w Chrystusie Panu Kapłani,

Siostry i Bracia!

Przeżywamy drugą niedzielę Wielkiego Postu zwaną „ad gentes” jako Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami pod hasłem „Z misjonarzami głośmy pojednanie”. Obchodzimy ją w roku IV Krajowego Kongresu Misyjnego, którego patronem został św. Jan Paweł II, największy współczesny misjonarz. Kongres odbędzie się w dniach 12-14 czerwca w Warszawie pod hasłem „Radość Ewangelii źródłem misyjnego zapału”.

Pragniemy objąć naszą modlitwą misjonarki i misjonarzy z Polski, którzy mimo wielu przeciwności, a niekiedy i ryzyka utraty życia, wytrwale głoszą Chrystusa. Z niepokojem obserwujemy narastanie konfliktów zbrojnych, zwłaszcza w najuboższych regionach świata. Setki tysięcy ludzi żyją w niewyobrażalnej nędzy i doświadczają cierpień z powodu brutalnych prześladowań, konfliktów etnicznych i religijnych. Niestety, o wielu konfliktach w Afryce i Azji milczy światowa opinia publiczna, skazując ich ofiary na zapomnienie i osamotnienie.

Misjonarki i misjonarze są obecni wśród cierpiących, służą pomocą i wsparciem duchowym. Głoszą pojednanie i pokój. Wzywają zwaśnionych do przebaczenia, wyzbycia się uprzedzeń i wrogości. Uczą dialogu i odbudowują wzajemne zaufanie i szacunek. Misjonarze udzielają schronienia sierotom, porzuconym, chorym, niepełnosprawnym i starszym. Solidaryzując się w ten sposób z Chrystusem prześladowanym i cierpiącym w ubogich, są znakiem nadziei na lepszą przyszłość.

Mamy świadomość, że wobec Boga wszyscy jesteśmy współodpowiedzialni za misje. Pomagając misjonarkom i misjonarzom, których liczba systematycznie wzrasta, spłacamy nasz dług wdzięczności za wiarę. W imieniu misjonarzy wyrażam głęboką wdzięczność wszystkim kapłanom i wiernym za stałą troskę o misje. Dzięki Waszej modlitwie i ofiarności świadczą oni o Chrystusie poprzez słowo, szafują sakramenty święte oraz budują kościoły i kaplice, ośrodki zdrowia i szkoły. Misjonarze pomagają ubogim, wspierają chorych, więźniów i starców. Potrzebują oni naszej pomocy. Niech wyrazem solidarności z nimi będzie wytrwała modlitwa. Chorzy i starsi niech upraszają Boże błogosławieństwo dla posługi misyjnej ofiarowując swe cierpienia, trudy oraz niedostatki w intencji misji. Dzieci i młodzież niech włączą się w prace parafialnych grup misyjnych. Oprócz pomocy modlitewnej misje potrzebują naszego finansowego wsparcia. Pomóżmy misjonarzom przekazując dziś ofiarę do puszek. Dołączmy do grona Darczyńców misji poprzez ofiary na konto Dzieła Pomocy „Ad Gentes”, a także wysyłając sms-a na numer 72032. Poprzez naszą hojność stajemy się współpracownikami misjonarzy. Informacje o formach pomocy misjom znajdziemy na stronach www.misje.pl i www.adgentes.misje.pl.

Zapewniając o modlitwie i wdzięczności za pomoc misjom Wszystkim z serca błogosławię: w Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

+ Jerzy Mazur SVD

Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji
czytaj więcej ...

Jak powstała Odnowa w Duchu Świętym?

28.02.2015 r.
Jak powstała?


Na początku XX wieku w kościołach protestanckich dało się zauważyć charyzmatyczne ożywienie, które w latach 60. zaowocowało powstaniem w Kościele katolickim pierwszych grup Odnowy Charyzmatycznej. Dziś już miliony chrześcijan różnych wyznań doświadczyło „chrztu w Duchu Świętym”.

Znane z czasów apostolskich ożywienie charyzmatyczne pojawiło się ponownie na początkach XX wieku, w kilku miejscach kuli ziemskiej (Armenia, Stany Zjednoczone, Walia, Indie) w tym samym czasie, niezależnie od siebie. Pierwsze udokumentowane świadectwo chrztu w Duchu Świętym pochodzi z metodystycznej Szkoły Biblijnej pastora Charlesa Parhama w Topeka (stan Kansas) z dnia nowego roku 1901.

Jednak klasyczny ruch zielonoświątkowy zapoczątkował inny kaznodzieja metodystyczny, czarnoskóry pastor M. J. Seymour. Dowodził on, że istnieją dwa chrzty: z wody – (na odpuszczenie grzechów) oraz w Duchu, któremu towarzyszyć musi koniecznie dar języków (Kościół katolicki naucza w tej kwestii inaczej). Doświadczenie chrztu w Duchu Świętym było niejednokrotnie ośmieszane. Sprawiło to, że zaczęły powstawać kościoły zielonoświątkowe, grupujące ludzi otwartych na nadzwyczajne działanie Ducha Świętego, odcinających się jednak od innych, nie charyzmatycznych kościołów.

Kościół katolicki, obserwując ożywienie charyzmatyczne w kościołach protestanckich, nie mógł pozostać wobec niego obojętny. Podczas obrad Soboru Watykańskiego II w 1963 r. poważna dyskusja teologiczna dotyczyła charyzmatów. Owocem jej było zamieszczenie w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele Lumen Gentium zapisu o tym, że Duch Święty prowadzi i uświęca Kościół nie tylko przez sakramenty i posługi, ale również udzielając wiernym szczególnych, szeroko rozpowszechnionych łask (charyzmatów) w celu odnowy i rozbudowy Kościoła. Szczególną rolę przy wprowadzeniu powyższego zapisu odegrał kardynał z Belgii ks. Leon J. Suenens.

Pierwszym spektakularnym doświadczeniem wylania Ducha Świętego były wydarzenia z 17-19 lutego 1967, w których uczestniczyli studenci i pracownicy naukowi Uniwersytetu Duquesne w Stanach Zjednoczonych. W czasie spotkań mających na celu rozważanie Pisma Świętego i wspólną modlitwę, przy udziale przedstawicieli braci odłączonych, pierwsi katolicy przeżyli chrzest w Duchu Świętym i modlitwę w językach. Od tego czasu Odnowa Charyzmatyczna ogarnęła bardzo szybko wszystkie kontynenty.

Osoby, którzy otrzymały chrzest w Duchu Świętym pozostali w większości w Kościele katolickim. Tym sposobem powstał ruch o charakterze ekumenicznym, gdyż doświadczenie wylania Ducha Świętego znane jest już milionom chrześcijan różnych wyznań. Od czasu swych początków ruch charyzmatyczny rozrósł się, okrzepł i stał się zjawiskiem zaakceptowanym przez Kościół katolicki.


źródło: www.odnowa.org
czytaj więcej ...

Idea Odnowy w Duchu Świętym

28.02.2015 r.

„Odnowa w Duchu Świętym w Kościele katolickim, zwana także Katolicką Odnową Charyzmatyczną, nie jest jednolitym ruchem o zasięgu światowym. W odróżnieniu od większości ruchów nie ma jednego założyciela, lub grupy założycieli, nie ma też listy członków.

Jest to wysoce zróżnicowany zespół jednostek i grup podejmujących różne działania, często od siebie niezależne, na różnym etapie rozwoju i o różnorodnie rozłożonych akcentach.

Te osoby i grupy łączy to samo doświadczenie. Stawiają sobie one również te same cele”

(fragment preambuły Statutów Międzynarodowych Służb Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej – ICCRS).

Ruch charyzmatyczny opiera się na założeniu, że chrześcijanie – podobnie jak w Kościele pierwotnym – są obdarowywani charyzmatami, którymi służą ku zbudowaniu wspólnoty Kościoła. Odnowa w Duchu Świętym gromadzi wielu ludzi świeckich w różnym wieku i z różnych środowisk, odnajdujących dzięki niej swoje miejsce w Kościele i świecie. Osoby te tworzą grupy modlitewne, liczące od kilku do kilkuset członków. Łączy ich chrzest w Duchu Świętym – podstawowe doświadczenie wiary, znane pierwszym chrześcijanom.

Grupy modlitewne spotykają się co tydzień na dwu-trzygodzinnych spotkaniach modlitewnych, których głównym elementem jest głośna, żywa modlitwa. Mają one najczęściej strukturę otwartą, lecz pewne elementy spotkania powtarzają się: zaproszenie Ducha Świętego do prowadzenia spotkania, uwielbienie Boga (ten rodzaj modlitwy przeważa), słuchanie Słowa Bożego, nauczanie, osobiste świadectwo życia niektórych uczestników spotkania. Na spotkaniach modlitewnych ujawniają się charyzmaty. Grupy modlitewne prowadzone są najczęściej wspólnie przez duszpasterza i zespół świeckich animatorów z liderem na czele; spotkania odbywają się zwykle przy parafii.

Charyzmaty (gr. charisma – dar łaski) – nadnaturalne dary Ducha Świętego, udzielane różnym osobom dla budowania całej wspólnoty. Do charyzmatów zalicza się m.in. tzw. dary epifanijne, czyli nadzwyczajne:

dar języków (glosolalia) pojawiający się często w modlitwie jednoczesnej uczestników. Mimo spontanicznego charakter u modlitwy, ma ona przebieg pełen pokoju i harmonii. Wyraża się przez bezpojęciową ekspresję słowną płynącą z ust uczestników spotkania, choć niejednokrotnie zdarzały się przypadki modlitwy w językach w sensie filologicznym (występujących w rzeczywistości);
◾dar tłumaczenia języków – łączy się z darem języków; polega na wyjaśnieniu treści usłyszanego przed chwilą przesłania w językach;
◾dar proroctwa – nie polega na przepowiadaniu przyszłości (choć nieraz i tak się zdarza), lecz na przemawianiu w imieniu Boga z przesłaniem zachęty lub napomnienia skierowanym do uczestników spotkania. Często słowa prorockie wypowiedziane na spotkaniu modlitewnym przemawiają ze szczególną mocą do zebranych objawiając im prawdę o sobie;
◾dar rozeznania duchowego – pozwala na bieżąco weryfikować prawdziwość innych charyzmatów, a także badać poruszenia duchowe ludzi;
◾dar uzdrawiania, czyli dar modlitwy o duchowe, psychiczne i fizyczne zdrowie osoby proszącej o to Boga. Znaki cudownych uzdrowień potwierdzają prawdziwość przepowiadanej ewangelii o Jezusie.

Chrzest w Duchu Świętym, zwany także „wylaniem Ducha Świętego” lub „modlitwą odnowienia darów Ducha Świętego” nawiązuje do biblijnej i historycznej Pięćdziesiątnicy (Dz 2, 1-41). W tym dniu apostołowie otrzymali Ducha Świętego (zostali ochrzczeni w Duchu Świętym), czemu towarzyszyło mówienie językami i przepowiadanie Jezusa z mocą (nawróciło się ok. 3 tys. ludzi).

Jest to wydarzenie pozasakramentalne, lecz wypływające z sakramentu chrztu oraz bierzmowania. Polega na ożywieniu darów złożonych przez Boga w człowieku w czasie udzielania sakramentów. Wiąże się ze szczególną interwencją Ducha Świętego w życie człowieka. Dzięki niej człowiek nawiązuje osobową więź z Bogiem, pogłębia się jego świat modlitwy, życie staje się pełne pokoju i radości związanych z bliskim przeżywaniem obecności Boga, pojawia się pragnienie opowiadania innym o swoim przeżywaniu wiary.

Chrzest w Duchu Świętym odbywa się zwykle podczas modlitwy całej wspólnoty z nałożeniem rąk na człowieka, który prosi o to. Często taką modlitwę poprzedza kilkutygodniowe seminarium życia w Duchu (zwane też rekolekcjami ewangelizacyjnymi Odnowy). Polega ono na codziennym, samodzielnym rozważaniu Słowa Bożego, słuchaniu konferencji oraz na dzieleniu się swoimi doświadczeniami z modlitwy w małych grupach. Seminarium życia w Duchu to podstawowa forma ewangelizacji proponowana przez ruch Odnowy w Duchu Świętym. Prowadzi do nawrócenia się od grzechu, przyjęcia Jezusa jako Pana i Zbawiciela swojego życia, a następnie do przyjęcia charyzmatów, otrzymywanych po to, by służyć innym.

źródło: www.odnowa.org
czytaj więcej ...

40 godzin z Jezusem

01.01.2015 r.
40 godzin z Jezusem
Źródła historyczne nie są zgodne, co do dokładnej daty powstania nabożeństw czterdziestogodzinnych. Niektórzy uczeni twierdzą, że nabożeństwa te swymi korzeniami sięgają początku XIII wieku i wyrastają z terenów obecnej Chorwacji. Według innych zapoczątkowano je dużo później, bo 470 lat temu w Mediolanie. Jedni tę formę liturgii przypisują oo. jezuitom, inni wskazują na św. Filipa Nereusza. W Kościele Zachodnim 40 godzinne nabożeństwo utrwaliło się w XVII wieku, do Polski trafiło 100 lat później i pozostało do dziś.

Sięgając do korzeni wiemy, że ta forma adoracji trwała dzień i noc. Miała charakter błagalno - przebłagalny, co związane to było z niebezpieczeństwami, które nękały ówczesną, XVII - wieczną Europę. Z jednej strony szerzyły się agresywne herezje, z drugiej istniało zagrożenie tureckie. Gdy niebezpieczeństwa ustały nie zaniechano nabożeństw, zmieniła się jedynie ich forma. Zrezygnowano z nocnej adoracji, a papież Benedykt XIV zezwolił na rozłożenie modlitw na czas dzienny.

Zakochani czasu nie liczą
Obecnie, w Polsce nabożeństwo 40 godzinne - chronologicznie rzecz ujmując - trwa znacznie krócej, czasami około 20 godzin. Poprzedza go i kończy uroczyście celebrowana Liturgia Eucharystii i jest kontynuowane przez trzy kolejne dni.
Jednak bez względu na czas - cel zawsze pozostaje ten sam. Przebłaganie Pana Jezusa, utajonego w Najświętszym Sakramencie, za zniewagi i zaniedbania, jakich doznaje od ludzkości. Pogłębienie zjednoczenia z Chrystusem, całej wspólnoty wierzących, która gromadzi się w kościele, gdzie sprawuje się i przechowuje Najświętszy Sakrament.

Otworzyć się na ciszę
Czy w dzisiejszym, zabieganym świecie potrafimy zatrzymać się na modlitwie adoracyjnej? Czy łatwo przychodzi nam odizolować się od wszystkiego, a otworzyć się na ciszę? - Dla mnie adoracja jest czymś bardzo ważnym- mówi Celina - katechetka. Często modlę się na adoracji osobistej, przeznaczam na nią przynajmniej 15 minut i przykładam do tego bardzo dużą wagę. Również moim uczniom staram się ukazywać wartość adoracji. Podczas nabożeństwa 40 godzinnego zawsze idziemy na wspólną adorację do kościoła. I chyba ma to dla nich znaczenie, skoro też sami, dobrowolnie codziennie rano, przed szkołą, odwiedzają Pana Jezusa ukrytego w tabernakulum.
czytaj więcej ...

IV Niedziela Adwentu

19.12.2014 r.
Całe życie poświęcamy na to, by znaleźć swoje miejsce na ziemi, by we właściwym czasie znaleźć się we właściwym miejscu, czyli szukamy swego domu, swojej rodziny, swego przeznaczenia. Jednakże aby nasze pragnienia, życzenia, a czasami fantazje spełniły się, musimy przełożyć relacje osobowe na relacje wiary i miłości.

Piotr Blachowski

czytaj więcej ...

III Niedziela Adwentu

12.12.2014 r.

NADCHODZI JEGO MOC

Chwila bowiem tuż — tuż,
Nadchodzący przyjdzie,
a zwlekać nie będzie.
(Hbr 10,37)


Który to już Adwent? Nie ma prostej odpowiedzi na takie pytanie. Mój Adwent to już pięćdziesiąty. Kiedy ukształtował się Adwent jako okres liturgiczny w tradycji Kościoła? Setki lat temu. Pierwszy Adwent trwał, zanim narodził się Jezus. Były zapowiedzi proroków i oczekiwanie było żywe. Coś dojrzewało w świadomości tamtych pokoleń. Ślad tego znajdujemy w pytaniu, które uczniowie Jana postawili Jezusowi: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?” (Mt 11,3). To był pierwszy Adwent. Historyczny, trwający wieki. Zapowiedzi proroków układały się w narastający ciąg obietnic. Siła ich oddziaływania była wielka. I „coś wisiało w powietrzu”. Bóg swoimi natchnieniami przenikał nie tylko proroków. W kraju i narodzie, gdzie miało dokonać się zstąpienie Wszechmogącego, koncentrowało się oczekiwanie całej ludzkości: Czy Ty jesteś Nadchodzącym?...
czytaj więcej ...

II Niedziela Adwentu

05.12.2014 r.
Prostujmy nasze drogi

Jesteśmy mocno zakorzenieni w codzienności. Pochłaniają nas nasze obowiązki i przyjaźnie. Martwimy się gospodarką i polityką. Szukamy, pragniemy, zdobywamy i przegrywamy. Tak niepostrzeżenie upływają nasze dni... Zapatrzeni w teraźniejszość, rzadko myślimy o wieczności. A przecież kiedyś nadejdzie(...) Powinniśmy żyć tak, abyśmy zawsze mogli powiedzieć, że jesteśmy na tę chwilę przygotowani. Dlatego dwukrotnie usłyszeliśmy dziś słowa Izajasza: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego”

Wiesława i Andrzej Macur

czytaj więcej ...

Godzina Łaski - 8 grudnia

01.12.2014 r.
Godzina Łaski
8 grudnia od 12.00 do 13.00.

Jest taka jedna godzina w roku, gdy Niebo pochyla się tak nisko nad ziemią, że Bóg jest na wyciągnięcie ręki. I Jego odwieczne skarby miłości. Jest taka jedna godzina w roku, gdy wszystko jest możliwe. Obietnica z nią związana jest naprawdę wielka! Oto Matka Najświętsza ogłasza, że przez sześćdziesiąt minut w roku Niebo staje nad nami otworem, że każdy, kto w tym czasie zamknie trzymany nad głową parasol niewiary, otrzyma od Boga to, co mu najbardziej potrzebne.

Matka Boża, objawiając się w Święto Niepokalanego Poczęcia, 8 grudnia 1947 r., pielęgniarce Pierinie Gilli w Montichiari we Włoszech powiedziała:

    "Życzę sobie, aby każdego roku w dniu 8 grudnia, w południe obchodzono Godzinę Łaski dla całego świata.
     Dzięki modlitwie w tej godzinie ześlę wiele łask dla duszy i ciała.
     Będą masowe nawrócenia. Dusze zatwardziałe i zimne jak marmur poruszone będą łaską Bożą i znów staną się wierne i miłujące Boga.
     Pan, mój Boski Syn Jezus, okaże wielkie miłosierdzie, jeżeli dobrzy ludzie będą się modlić za bliźnich.
     Jest moim życzeniem, aby ta Godzina była rozpowszechniona.
     Wkrótce ludzie poznają wielkość tej Godziny łaski.
     Jeśli ktoś nie może w tym czasie przyjść do kościoła, niech modli się w domu"


Jak odprawić Godzinę Łaski?
     To szczególna godzina i dobrze będzie, jeśli zdołasz wykorzystać ją całą....
czytaj więcej ...

I Niedziela Adwentu

27.11.2014 r.
Uważajcie i czuwajcie...

Adwent oznacza „przyjście” (łac. adwentus). Dla nas jest to czas liturgicznego przygotowania do przeżycia na nowo narodzin Syna Bożego z łona Maryi „w pełni czasu” (Ga 4,4). Jest to czas prawdziwej nadziei dla wszystkich ludzi, czas nowych perspektyw, nowych wyzwań. Z tym wiąże się jednak potrzeba przemiany, odrzucenia dawnego sposobu życia, radość oczekiwania i gotowość na spotkanie. „Czuwajcie i módlcie się, byście nie popadli w pokuszenie” (Mk 14,38). „Czuwajcie... Duch wprawdzie pełen zapału, ale ciało słabe” (Mt 26,41). „Czuwajcie i bądźcie mocni w wierze” (1 Kor 16,13). „Czuwajcie wytrwale” (Ef 6,18). „Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie!” (1 P 5,8). W powtarzających się wezwaniach wyraża się podstawowe przekonanie: że człowiek, istota historyczna, podlega zmęczeniu, nie może wyrwać się o własnych siłach z przytłaczających go słabości, przywar i grzechów. Każdy chrześcijanin musi być przekonany, że nikt nie może być pewny swego wytrwania i że największe niebezpieczeństwo czyha na tych, którzy mniemają, iż doszli do tego stopnia równowagi, że nie potrzebują żadnego środka ostrożności.

ks. Jan Kochel

czytaj więcej ...

Krótka historia pielgrzymki Łomża - Jasna Góra

02.08.2014 r.
Łomżyńska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę wyrusza z pięciu miejscowości: z Łomży, Zambrowa i z Ostrołęki 1 sierpnia, z Ostrowi Mazowieckiej 2 sierpnia i z Wyszkowa 3 sierpnia.
13 sierpnia pielgrzymka wchodzi na Jasną Górę. Prezentacja pielgrzymki odbywa się o godz. 18.3o, o godz. 19.oo odprawiana jest Msza św. w kaplicy Cudownego Obrazu. Zakończenie pielgrzymki następuje 14 sierpnia po Mszy św. sprawowanej o godz. 9.oo.
Różna jest długość trasy dla poszczególnych grup. Pielgrzymi grup łomżyńskich mają do pokonania 435 km w ciągu 13 dni, zaś pielgrzymi grup ostrołęckich i zambrowskiej przemierzają szlak 430 km. Grupa z Ostrowii Mazowieckiej wędruje 12 dni trasą liczącą 386 km Grupa z Wyszkowa ma trasę 364 km w 11 dni.
Początki łomżyńskiego pielgrzymowania sięgają roku 1984. Był to czas powstawania pielgrzymek diecezjalnych. Pielgrzymka z Łomży przejęła tradycje wędrujących wcześniej grup łomżyńskich z tzw. warszawskimi "17".
Organizacja nowej pielgrzymki była bardzo trudna. Najwięcej problemów organizatorzy mieli ze strony władz administracji państwowej, które, nie mogąc formalnie odmówić zezwolenia na organizację pielgrzymki, odwlekały jego wydanie.
Przy zaangażowaniu wielu ludzi dobrej woli 1 sierpnia 1984 roku po raz pierwszy wyruszyła z Łomży pielgrzymka na Jasną Górę. Liczyła ona około tysiąca pielgrzymów, podzielonych na trzy grupy. W drugiej pielgrzymce było już około 1500 pątników wędrujących w 6 grupach. W następnych latach pielgrzymka rozwijała się i liczyła około 2500 pątników, osiągając także lepszy poziom organizacji wewnętrznej, organizacji trasy, a także pogłębiając swój program duszpasterski.
W roku 1991 z racji organizacji spotkania z Ojcem św., który odwiedził diecezję łomżyńską oraz ze względu na uczestnictwo młodzieży w katechezach przygotowujących do spotkania z Papieżem podczas Światowego Dnia Młodzieży na Jasnej Górze, piesza pielgrzymka została zawieszona. Jednak potrzeba tej formy duszpasterstwa spowodowała, że w 1992 roku po raz ósmy pielgrzymka wyruszyła z Łomży na Jasną Górę. W tym też roku z racji nowego podziału administracyjnego w Polsce, do pielgrzymki ełckiej odeszła jedna grupa, dołączyli natomiast pielgrzymi z Wyszkowa.
W większości uczestnikami pielgrzymki są ludzie młodzi, chociaż wędrują także starsi pątnicy. Dla młodzieży poszukującej prawdy i prawdziwej drogi życia pielgrzymka jest głębokim, duchowym przeżyciem.
Na całej trasie pielgrzymka witana jest z wielką serdecznością. W niejednej miejscowości noclegowej mieszkańcy mówią, że odwiedziny pielgrzymki to wielkie święto. Przez cały rok oczekują na to niezwykłe spotkanie. Głęboko w pamięci wszystkich pozostaje Eucharystia przeżywana wspólnie z gospodarzami jako wyraz wdzięczności za ich wielkie serca i gościnność.


źródło: www.grupaczerwona.friko.pl
czytaj więcej ...