Dzisiaj jest : 23 stycznia 2021 - wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę

Czytania na dziś

Warto przeczytać

List Pasterski Episkopatu Polski z okazji VI Tygodnia Wychowania

11.09.2016 r.

WYCHOWANIE NAŚLADOWANIEM MIŁOSIERNEJ MIŁOŚCI BOGA

List Pasterski Episkopatu Polski z okazji VI Tygodnia Wychowania
11-17 września 2016 r.

 

 

Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia!

         Za tydzień w naszej Ojczyźnie rozpocznie się szósty Tydzień Wychowania, któremu w tym roku towarzyszyć będzie hasło Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia – „Miłosierni jak Ojciec”. Zastanówmy się, w jaki sposób rodzice, dziadkowie, nauczyciele, katecheci i duszpasterze mogą naśladować w wychowaniu miłosierną miłość Boga.

         Każdy z odczytanych przed chwilą fragmentów Pisma św. ukazuje prawdę o miłości łączącej wychowawcę z wychowankiem. W Ewangelii spotykamy Jezusa, za którym idą tłumy słuchających Go uczniów. Podążają one za Jezusem, mimo że zwraca się do nich z bardzo konkretnymi wymaganiami. Kochać swych wychowanków to znaczy także od nich wymagać.

         Św. Paweł w Liście do Filemona, wstawia się za swoim podopiecznym – Onezymem. Prosi, by adresat listu nie tylko darował karę, jaka należała się Onezymowi jako zbiegłemu niewolnikowi, ale by przyjął go na nowo – tym razem już nie jako niewolnika, lecz jako brata. Sam Apostoł nazywa go „swoim dzieckiem”, co wspaniale pokazuje, jak serdeczna i głęboka może być więź łącząca wychowawcę z wychowankiem. Miłość wychowawcza jest bowiem z natury wrażliwa i czuła, daje wychowankowi wsparcie i poczucie bezpieczeństwa.

         Usłyszeliśmy dziś także fragment Księgi Mądrości. Jej Autor zastanawia się, czy potrafi poznać i wypełnić postawione mu przez Boga wymagania: „Któż z ludzi rozezna zamysł Boży albo któż pojmie wolę Pana?” (Mdr 9,13). Dochodzi do wniosku, że jest to możliwe, ale tylko z Bożą pomocą: „Któż poznał Twój zamysł, gdybyś nie dał Mądrości, nie zesłał z wysoka Świętego Ducha swego?” (Mdr 9, 17).

         Słowo Boże dzisiejszej niedzieli przekonuje nas, że o dar prawdziwej miłości wychowawczej, która z jednej strony byłaby wrażliwa i czuła, a z drugiej – wymagająca, trzeba prosić Ducha Świętego. To właśnie zamierzamy czynić przeżywając Tydzień Wychowania.

1. Miłość wychowawcy w uczynkach miłosierdzia obejmujących całego człowieka

Ogłaszając Jubileusz Miłosierdzia papież Franciszek zachęcał: „Odkryjmy na nowo uczynki miłosierdzia względem ciała: głodnych nakarmić, spragnionych napoić, nagich przyodziać, przybyszów w dom przyjąć, więźniów pocieszać, chorych nawiedzać, umarłych pogrzebać. I nie zapominajmy o uczynkach miłosierdzia względem ducha: wątpiącym dobrze radzić, nieumiejętnych pouczać, grzeszących upominać, strapionych pocieszać, krzywdy cierpliwie znosić, urazy chętnie darować, modlić się za żywych i umarłych” (Papież Franciszek, Bulla Misericordiae vultus).

         Nie ulega wątpliwości, że w wychowaniu jest miejsce na realizację wszystkich wymienionych wyżej uczynków miłosierdzia – zarówno tych, co do ciała, jak i tych, które nazywamy „uczynkami względem ducha”.

 

2. Miłość wychowawcza potrzebuje wsparcia

         Święty arcybiskup Lwowa, Józef Bilczewski, w liście pasterskim o wychowaniu przytacza obraz ze starożytnej Grecji. Pisze o mędrcach ateńskich, którzy zebrali się, by radzić, jak ratować chylącą się ku upadkowi Ojczyznę. Jeden z nich w milczeniu rzucił na ziemię zepsute jabłko. Owoc rozpadł się na kawałki, ale oczom zebranych ukazały się zdrowe ziarna. Wszyscy zrozumieli wymowę tego przykładu: nadzieję społeczeństwa stanowią dzieci i młodzież – „…wychowajmy ją zdrową fizycznie i moralnie, a Grecja wyzdrowieje” (św. abp J. Bilczewski, Młodości! Ty nad poziomy wylatuj! List pasterski do uczniów szkół średnich i seminariów nauczycielskich, 20 stycznia 1905 r.).

         O wychowaniu warto rozmawiać zawsze, jednak aktualność problematyki wychowawczej jako przedmiotu refleksji osobistej i społecznej w obecnym czasie wydaje się szczególnie ważna. Rozwój cywilizacyjny jest tak szybki i pociąga za sobą tyle nowych problemów, że bez pomocy pedagogów, psychologów czy lekarzy wychowawcy są często bezradni. Przykładem może tu być chociażby zjawisko uzależniania się nawet bardzo małych dzieci od tabletów czy smartfonów, powodujące między innymi ich zamykanie się na budowanie prawdziwych relacji z bliskimi. Znamienny jest widok dziecka, które przyzwyczajone do dotykowych ekranów usiłuje rączką przesuwać ilustracje w oglądanej książce.

         Program uczynków miłosierdzia, które wzywają do tego, by „nieumiejętnych pouczać” czy „wątpiącym dobrze radzić”, zachęca do korzystania w praktyce wychowawczej ze wsparcia kompetentnych osób i wzajemnej współpracy. Również Kościół, którego dorobek w dziedzinie wychowania zaowocował powstaniem wielu kierunków i systemów pedagogicznych, pragnie służyć rodzicom i nauczycielom. Czyni to poprzez refleksję naukową z zakresu pedagogiki i dydaktyki kontynuowaną na katolickich uczelniach, przez prowadzenie przedszkoli i szkół katolickich, a także przez posługę duszpasterzy i katechetów w parafiach oraz w każdym polskim przedszkolu i szkole. Mądrość wychowawców podpowie im, by nie marnowali okazji do korzystania z tej pomocy.

 

3. Miłość wychowawcza prowadzi do świadectwa

         Wielu rodziców, dziadków, nauczycieli zadaje sobie pytanie, co robić, by podejmowane przez nich wysiłki wychowawcze były owocne. Wypełniając program wyznaczony przez Chrystusowe przykazanie miłości, przełożone na konkretny język uczynków miłosierdzia, trzeba pamiętać, że „radzić”, „pouczać”, „upominać”, „pocieszać” należy nie tylko słowem, ale przede wszystkim czynem, a zwłaszcza przykładem własnego życia. Najskuteczniejsze jest wychowanie poprzez osobiste świadectwo wychowawcy. Dziecko potrafi bowiem czytać „pomiędzy wierszami” wypowiadanych przez rodziców słów. Nie sposób oddać koloru lub smaku za pomocą samych, nawet bardzo obrazowych, słownych opisów, ale trzeba się w końcu odwołać do konkretnego przedmiotu w tym właśnie kolorze czy potrawy, która tak właśnie smakuje. Nie można też wychowywać dziecka bez umożliwienia mu doświadczenia, jak wygląda życie oparte na wartościach, które są mu przekazywane. Dotyczy to zwłaszcza wychowania w wierze. Słysząc pytanie uczniów: „Nauczycielu – gdzie mieszkasz?”, Jezus niczego nie tłumaczy, ale kieruje do nich zaproszenie: „Chodźcie, a zobaczycie” (J 1, 38-39). W ten sposób chce im powiedzieć, że jeśli pragną cokolwiek zrozumieć z Jego nauczania, muszą przebywać z Nim i doświadczyć, na czym polega życie u Jego boku. Tak ważne jest, by dom rodzinny był prawdziwym domem, w którym darowane są urazy, przebaczane krzywdy, by każdy z domowników mógł odnaleźć w nim pociechę i otrzymać pomoc.

         Święty Jan Paweł II w encyklice o Bożym Miłosierdziu przypomina, że wychowanie jest jedną z najważniejszych form naśladowania miłosiernej miłości Boga: „…miłość miłosierna jest szczególnie nieodzowna w stosunkach pomiędzy najbliższymi, pomiędzy małżonkami, pomiędzy rodzicami i dziećmi, pomiędzy przyjaciółmi, jest nieodzowna w wychowaniu i duszpasterstwie” (Dives in misericordia, 14).

         W takim kontekście spoglądamy na trudną pracę katechetów – księży, sióstr i braci zakonnych, katechetek oraz katechetów świeckich. Papież Franciszek wzywa ich wszystkich, by wyruszyli na peryferie współczesnego świata: „…jedną z peryferii, która sprawia mi zawsze wielki ból, (…) są dzieci, które nie potrafią zrobić znaku krzyża. (…) To jest właśnie peryferia! Tam trzeba iść! A Jezus tam jest, czeka na ciebie, byś pomógł temu dziecku zrobić znak krzyża” (Papież Franciszek, Przemówienie do uczestników Międzynarodowego Kongresu Katechetycznego w Rzymie, 27 września 2013 r.). Podejmijmy ten apel, który wydaje się coraz bardziej aktualny także w naszej polskiej rzeczywistości.

         Wszystkich, którym droga jest sprawa wychowania dzieci i młodzieży – rodziców, nauczycieli, osoby odpowiedzialne za polską szkołę na różnych szczeblach administracji rządowej i samorządowej – zapraszamy do włączenia się w przeżywanie VI Tygodnia Wychowania. Zachęcamy, by wziąć udział w organizowanych w parafiach i szkołach spotkaniach poświęconych tematyce wychowawczej. Niech każdy z nas podejmie w tym czasie modlitwę w intencji nauczycieli i wychowawców. Dziękujmy dziś Bogu, najlepszemu Wychowawcy, za tych, którzy są przedłużeniem Jego miłosiernej miłości, realizując dzieło wychowania – jedno z najtrudniejszych, ale zarazem najpiękniejszych zadań człowieka.

Na tę drogę wychowywania innych poprzez naśladowanie miłosiernej miłości Boga wszystkim Wam z serca błogosławimy.

 

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi
obecni na 373. Zebraniu Plenarnym
Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie
w dniu 8 czerwca 2016 r.

 


List pasterski Biskupa Łomżyńskiego przed 32. Pieszą Pielgrzymką Łomżyńską na Jasną Górę oraz na rozpoczynające się wakacje 2016 roku

26.06.2016 r.
 
List pasterski Biskupa Łomżyńskiego
przed 32. Pieszą Pielgrzymką Łomżyńską na Jasną Górę
oraz na rozpoczynające się wakacje 2016 roku
 
Drodzy Bracia i Siostry, Kochana Młodzieży!
 
W tym szczególnym Roku Duszpasterskim, Roku Miłosierdzia, nadchodzi upragniony czas wakacji. Niedawno jeszcze przeżywaliśmy obchody 25. rocznicy pielgrzymki do Łomży św. Jana Pawła II. W minionych tygodniach świętowaliśmy również 1050. rocznicę Chrztu Polski. Mieliście zapewne okazję brać udział w różnych wydarzeniach związanych ze wspomnianymi obchodami. Wpisywały się one w codzienne duszpasterstwo parafialne, które w tym czasie przygotowywało nas wszystkich do 31. Światowych Dni Młodzieży – Kraków 2016.
Na początku wakacji pragnę wyrazić swoją wdzięczność księżom, katechetom
i wszystkim pedagogom za trud pracy pedagogicznej i wychowawczej, a młodym za otwartość serca, bezinteresowność i otwartość na drugiego człowieka. Jednocześnie pragnę przypomnieć, że w czasie wakacji i urlopów pozostajemy uczniami Jezusa
i powinniśmy troszczyć się o udział w niedzielnej Mszy św. oraz o czas na modlitwę. Wszystko to po to, aby pielęgnować w sobie „Nowe Życie w Chrystusie”.
Wakacje, które przed nami, będą w pewnym sensie wyjątkowe. Już niebawem młodzież z całego świata przybędzie do Krakowa, aby przeżywać święto wiary
i doświadczenie młodości Kościoła. Stanie się to w dniach od 26 do 31 lipca br., podczas 31. Światowych Dni Młodzieży, które będą przebiegać pod hasłem: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7). Wcześniej, w dniach od 20 do 25 lipca br. także Diecezja Łomżyńska będzie gościć u siebie młodych z 10 krajów świata, reprezentujących 4 kontynenty. Będzie to młodzież z Włoch, Meksyku, Salwadoru, Francji, Indii, Rosji, Litwy, Łotwy, Białorusi i Stanów Zjednoczonych. To szczególnie ważne wydarzenie dla Kościoła w Polsce, dla naszych parafii i dla każdego z nas. Wiem, że wielu z Was wybiera się do Krakowa. Nie wszyscy jednak będą mogli tam dotrzeć z różnych powodów. Z uwagi na to gorąco zapraszam Was drodzy młodzi, waszych rodziców i wszystkich diecezjan do udziału w tzw. „etapie diecezjalnym” ŚDM. Dwanaście miast, które przyjmują gości z zagranicy przygotowują swój własny, niezwykle ciekawy program. Pragnę jednak, abyśmy wszyscy spotkali się w Łomży, w sobotę 23 lipca br., nie tylko po to, aby poznać młodych z innych krajów, kultur czy języków, ale przede wszystkim dlatego, aby doświadczyć entuzjazmu i radości wiary w ramach Festiwalu Narodów.
Myśląc o wakacjach, nie sposób nie wspomnieć o szczególnej możliwości, którą mamy co roku, aby przeżyć kilkanaście dni modlitwy i refleksji w drodze. Jest nią Piesza Pielgrzymka Łomżyńska na Jasną Górę, która wyruszy na pątniczy szlak już po raz 32.
Czas pielgrzymki, to czas dwutygodniowych rekolekcji w drodze, to szansa na głębszy kontakt z Bogiem, na refleksję dotyczącą własnego życia, czy na doświadczenie niezwykłej ludzkiej życzliwości; czas nawiązywania nowych relacji.
Wspólna modlitwa braci i sióstr, przemierzających pątniczy szlak, może stać się źródłem wielkiej duchowej siły. Kapłani towarzyszący poszczególnym grupom pielgrzymkowym, będą posługiwać w Sakramencie Pojednania i gotowością do przeprowadzenia rozmowy duchowej. Codzienne pokonywanie trudów drogi da możliwość wzajemnego wspierania się w różnych doświadczeniach. Dlatego warto dołączyć do diecezjalnej Pielgrzymki Pieszej!
Zachęcam wszystkich, a szczególnie młodych – którzy nie jadą do Krakowa na Światowe Dni Młodzieży, aby przyłączyli się do tych, którzy od 1 sierpnia br. będą z modlitwą na ustach podążać do Pani Jasnogórskiej. Księża w parafiach, będą podawać szczegółowe wskazania w sprawie zapisów i pielgrzymowania. Można również śledzić informacje na stronie internetowej: www.pielgrzymka.lomza.pl.
Zgodnie z ugruntowaną już tradycją, powstaje także tzw. Grupa Biała. Jej członkowie swoimi modlitwami, ofiarami, wyrzeczeniami i dobrymi uczynkami, będą wspierać pątników wędrujących na Jasną Górę. Pielgrzymi Grupy Białej, pozostający w parafiach, będą łączyć się duchowo z pątnikami podczas Apelu Jasnogórskiego. Jeśli więc ktoś z Was nie ma możliwości, by przejść cały trzynastodniowy szlak pielgrzymi, niech stanie się pielgrzymem Grupy Białej, której patronuje św. Jan Paweł II. Proszę o zgłaszanie do swoich duszpasterzy gotowości dołączenia do grupy Pielgrzymów Duchowych.
Na zakończenie pragnę przytoczyć osobiste świadectwo Ojca św. Franciszka zawarte w Orędziu skierowanym do młodzieży na 31. ŚDM w Krakowie. Papież napisał: „Kiedy miałem 17 lat, pewnego dnia, gdy chciałem wyjść na spotkanie z przyjaciółmi, zdecydowałem, że najpierw wstąpię do kościoła. Spotkałem tam pewnego księdza, który wzbudził we mnie szczególne zaufanie tak, że zapragnąłem otworzyć swoje serce w Sakramencie Spowiedzi. To spotkanie zmieniło moje życie! Odkryłem, że kiedy otwieramy swoje serce z pokorą i przejrzystością, możemy bardzo konkretnie doświadczyć Bożego Miłosierdzia. A czy Ty, drogi chłopcze, droga dziewczyno, poczułeś kiedykolwiek na sobie to spojrzenie pełne nieskończonej miłości, która, pomimo wszystkich Twoich grzechów, ograniczeń, upadków, wciąż Ci ufa i z nadzieją patrzy na Twoje istnienie? Czy jesteś świadomy, jak wielka jest Twoja wartość w planie Boga, który z miłości oddał Ci wszystko”?
Niech więc czas tych wyjątkowych wakacji stanie się przestrzenią naszej osobistej ewangelizacji, owego "odczuwania spojrzenia pełnego nieskończonej miłości Pana", zwłaszcza podczas Sakramentu Pokuty i Pojednania. Życzę Wam, abyście doświadczyli także szczególnego wymiaru wspólnoty, czy to w czasie Światowych Dni Młodzieży w Krakowie i w Łomży, czy w trakcie Łomżyńskiej Pielgrzymki Pieszej na Jasną Górę, czy też uczestnicząc w innych formach rekolekcyjnych, takich jak oazy, rekolekcje ruchów i stowarzyszeń.
Moim pasterskim błogosławieństwem obejmie organizatorów, dobroczyńców i pielgrzymów 32. Łomżyńskiej Pielgrzymki Pieszej na Jasną Górę, jak też pielgrzymów duchowych z Grupy Białej. Swoją modlitwą ogarniam też osoby przygotowujące etap diecezjalny ŚDM w parafiach, dekanatach i miastach oraz rodziny, które przyjmą pod swój dach młodych pielgrzymów z innych krajów. Z wdzięcznością myślę również o wszystkich prowadzących i uczestniczących w różnego rodzaju rekolekcjach i wakacyjnych wyjazdach duszpasterskich. Niech Boża łaska i Chrystusowy pokój towarzyszą nam w czasie tych letnich miesięcy.
 
 
              + Janusz Stepnowski
       Biskup Łomżyński
 
 
  
 

„Koronka na ulicach miast” w 1050. rocznicę Chrztu Polski

10.04.2016 r.

„Koronka na ulicach miast” w 1050. rocznicę Chrztu Polski

 

Twórcy Inicjatywy modlitewnej „Koronka na ulicach miast”, która na stałe wrosła w krajobraz duchowy Polski, zapraszają wszystkich Polaków do modlitwy Koronką do Miłosierdzia Bożego, w dniu obchodów 1050. rocznicy Chrztu Polski. Modlitwa odbędzie się w piątek 15 kwietnia 2016 roku o godz. 15.00 na ulicach, skrzyżowaniach, skwerach i placach całej Polski. Dokona się to w łączności z Konferencją Episkopatu Polski, która tego dnia wraz ze Zgromadzeniem Narodowym będzie obradować w Gnieźnie i Poznaniu.

W tym wydarzeniu chodzi o to, aby małe grupy wiernych spotkały się w miejscach publicznych i odmówiły Koronkę w intencji naszej Ojczyzny. Zachęcamy, aby w czasie Koronki biły dzwony naszych parafialnych kościołów. Wydarzenie ma charakter unikalny i jednorazowy. Ma ono podkreślić ten szczególny jubileusz 1050. lecia Chrztu Polski.

Prosimy Księży Proboszczów, aby na wzór corocznej modlitwy Koronką na ulicach (28 września), zorganizowali też modlitwę w intencji Ojczyzny w dniu 15 kwietnia br. Należy podać tę informację w ogłoszeniach parafialnych w niedzielę 10 kwietnia br. i umieścić w nich wykaz miejsc, w których ona się odbędzie.

Ks. Jacek Czaplicki

Przewodniczący

Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego


WYMOWA OBRZĘDÓW WIELKIEGO TYGODNIA

23.03.2016 r.

Jan Paweł II

WYMOWA OBRZĘDÓW WIELKIEGO TYGODNIA

19 IV 2000 — Audiencja generalna w Wielką Środę



1. Wielkopostna pielgrzymka, którą rozpoczęliśmy w Środę Popielcową, osiąga swój punkt szczytowy w tym tygodniu, słusznie noszącym miano «Wielkiego». W najbliższych dniach bowiem mamy przeżywać na nowo najświętsze wydarzenia z dziejów naszego zbawienia: mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa.

W tych dniach stoi przed nami krzyż jako wymowny symbol miłości Boga do ludzkości. Zarazem w liturgii rozbrzmiewa wołanie konającego Odkupiciela: «Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?» (Mt 27, 46; Mk 15, 34). Ten okrzyk cierpienia staje się bardzo często naszym wołaniem w różnych bolesnych sytuacjach życiowych, które mogą nas głęboko zasmucać, budzić niepokój i poczucie zagrożenia. W chwilach samotności i zagubienia, nierzadkich w życiu człowieka, z serca wierzącego wyrywa się czasem wołanie: Bóg mnie opuścił!

Jednakże męka Chrystusa i Jego wyniesienie do chwały na drzewie krzyża dają nam inny klucz do odczytania takich doświadczeń. Na Golgocie Ojciec nie opuszcza Jednorodzonego Syna w szczytowym momencie Jego ofiary, ale przeciwnie — wypełnia ostatecznie zamysł zbawienia całej ludzkości. W Jego męce, śmierci i zmartwychwstaniu zostaje nam objawione, że w ludzkim życiu to nie śmierć ma ostatnie słowo, ale zwycięstwo Boga nad śmiercią. Boża miłość, w pełni objawiona w tajemnicy paschalnej, zwycięża śmierć i jej przyczynę — grzech (por. Rz 5, 12).

2. W tych dniach Wielkiego Tygodnia wchodzimy w samo serce Bożego zamysłu zbawienia. Kościół pragnie przypomnieć wszystkim, zwłaszcza w obecnym Roku Jubileuszowym, że Chrystus umarł za każdego człowieka, ponieważ dar zbawienia jest powszechny. Kościół ukazuje oblicze Boga ukrzyżowanego, który nie budzi lęku, ale promieniuje miłością i miłosierdziem. Nie sposób pozostać obojętnym wobec ofiary Chrystusa! W sercu człowieka, który rozważa mękę Pana, budzi się spontanicznie uczucie głębokiej wdzięczności. Towarzysząc Mu duchowo w drodze na Kalwarię, można w pewien sposób doświadczyć światłości i radości, promieniujących z Jego zmartwychwstania.

To wszystko przeżyjemy raz jeszcze, z Bożą pomocą, w Triduum Paschalnym. Poprzez wymowne obrzędy Wielkiego Tygodnia liturgia ukaże nam, że między męką a zmartwychwstaniem istnieje nierozerwalna ciągłość. Śmierć Chrystusa zawiera już w sobie zalążek zmartwychwstania.

3. Wstępem do Triduum Paschalnego będzie liturgia Mszy św. Krzyżma, sprawowana jutro rano, w Wielki Czwartek, kiedy to w diecezjalnych katedrach kapłani zgromadzą się wokół swoich pasterzy. Zostanie poświęcony olej chorych, olej katechumenów i krzyżmo, stosowane przy udzielaniu sakramentów. Jest to obrzęd bogaty w znaczenie, któremu towarzyszy równie znamienny akt odnowienia przez prezbiterów zobowiązań i przyrzeczeń kapłańskich. Jest to dzień kapłanów, który każdego roku skłania nas, szafarzy Kościoła, do ponownego odkrycia wartości i sensu naszego kapłaństwa, daru i tajemnicy miłości.

Wieczorem będziemy przeżywać na nowo pamiątkę ustanowienia Eucharystii, sakramentu nieskończonej miłości Boga do ludzkości. Judasz zdradza Jezusa; Piotr wbrew wszelkim zapewnieniom wypiera się Go; pozostali apostołowie porzucają Go w chwili męki. Niewielu pozostaje przy Nim. Mimo to właśnie tym ułomnym ludziom Chrystus powierza swój testament, ofiarując samego siebie w ciele wydanym i w krwi przelanej za życie świata (por. J 6, 51). Oto tajemnica niezmierzonej łaskawości i dobroci!

W Wielki Piątek usłyszymy opis męki i zostaniemy wezwani do adoracji krzyża, niezwykłego symbolu Bożego miłosierdzia. Człowiekowi, który nierzadko nie potrafi wyraźnie odróżnić dobra od zła, Ukrzyżowany wskazuje jedyną drogę nadającą sens ludzkiemu życiu. Jest to droga całkowitego poddania się woli Bożej i wielkodusznego daru z siebie składanego braciom.

W Wielką Sobotę, w dniu głębokiego milczenia liturgicznego, oddamy się refleksji nad sensem tych wydarzeń. Kościół będzie czuwał niestrudzenie wraz z Maryją, Matką Bolesną, i razem z Nią będzie oczekiwał świtu zmartwychwstania.

Kiedy bowiem zaświta «pierwszy dzień po szabacie», milczenie zostanie przerwane przez radosne orędzie paschalne, zwiastowane w świątecznym hymnie Exultet podczas uroczystej liturgii Wigilii Paschalnej. Zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią poruszy nie tylko kamień grobowca, ale także serca i umysły wiernych, napełniając ich tą samą radością, jakiej zaznała Magdalena, pobożne niewiasty, apostołowie i wszyscy ci, którym Zmartwychwstały ukazał się w dniu Paschy.

4. Drodzy bracia i siostry, przygotujmy nasze serca do głębokiego przeżycia Świętego Triduum. Pozwólmy, aby przeniknęła nas łaska tych świętych dni, a idąc za wezwaniem świętego biskupa Atanazego «i my podążajmy za Chrystusem, to znaczy naśladujmy Go, a w ten sposób znajdziemy sposób, aby obchodzić święto nie tylko zewnętrznie, ale bardziej czynnie, czyli nie tylko słowami, lecz także uczynkami» (Listy Paschalne, 14, 2).

Z takimi uczuciami życzę wam wszystkim i waszym bliskim owocnego Triduum i radosnej Paschy zmartwychwstania.


RODZINA – SZKOŁĄ MIŁOSIERDZIA

23.12.2015 r.

RODZINA – SZKOŁĄ MIŁOSIERDZIA

 

List Pasterski Episkopatu Polski na Niedzielę Świętej Rodziny

27 grudnia 2015 roku

 

Drodzy Siostry i Bracia!

 

Trwając w zadumie nad ubogim żłóbkiem, wpatrujemy się w pogodne twarze Dzieciątka Jezus, Maryi i Józefa. W naszych domach przeżywamy tajemnicę Bożego Narodzenia, która prowadzi każdego człowieka do podstawowego pytania o miłość. Ojciec posyła do nas swojego Syna, aby zaświadczył o miłości i głosił Ewangelię o Bogu bogatym w miłosierdzie.

           W obecnym roku...

czytaj więcej ...

Poradnia Małżeńska „Spotkanie” w Ostrołęce

14.11.2015 r.
Joanna i Norberd Dawidczykowie, fot. eOstroleka.pl
Małżeństwo szczęśliwe jest możliwe! Wasze małżeństwo może się zmienić na lepsze, przeobrazić, nawet jeżeli trudno Wam w to uwierzyć!

czytaj więcej ...

Komunikat dotyczący 31. Światowych Dni Młodzieży - Kraków 2016

14.11.2015 r.

            Nowy Rok Duszpasterski 2015/2016 Kościół w Polsce będzie przeżywał pod hasłem: "Nowe życie w Chrystusie". Jednocześnie będzie to rok wielkich wydarzeń zarówno w Kościele powszechnym, jak i w naszej Ojczyźnie. Już niebawem rozpoczniemy świętowanie 1050. rocznicy Chrztu Polski, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP - 8 grudnia br. - rozpoczniemy Rok Miłosierdzia, a w lipcu 2016 roku będziemy przeżywali wspólnie 31. Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Warto zatem, na osiem miesięcy przed wielkim spotkaniem młodych chrześcijan z całego świata, przybliżyć jego ideę i znaczenie.

czytaj więcej ...

Episkopat zachęca do udziału w wyborach parlamentarnych

19.10.2015 r.
Ojciec Święty Franciszek w adhortacji Evangelii Gaudium przypomina, że „odpowiedzialne obywatelstwo jest cnotą, a uczestnictwo w życiu politycznym jest obowiązkiem moralnym" (220). A zatem każdy obywatel – wierzący w szczególności – ma prawo i obowiązek uczestniczenia w zbliżających się wyborach parlamentarnych.
czytaj więcej ...

W sidłach demonokracji

20.09.2015 r.
Homilia ks. abp. Stanisława Wielgusa wygłoszona w 30-lecie koronacji cudownego obrazu Matki Bożej Łaskawej Różańcowej, Janów Lubelski, 31 sierpnia 2015 r.
czytaj więcej ...

List pasterski Biskupa Łomżyńskiego

11.07.2015 r.
LIST PASTERSKI
Biskupa Łomżyńskiego
przed 31. Pieszą Pielgrzymką Łomżyńską na Jasną Górę
oraz na rozpoczynające się wakacje
„Nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię"

Siostry i Bracia w Chrystusie, Kochana Młodzieży!

Rozpoczyna się czas wakacyjny. Czas wypoczynku dzieci i młodzieży oraz nauczycieli i wychowawców, po zakończeniu kolejnego roku szkolnego. Pisząc do Was te słowa, w pierwszej kolejności pragnę wyrazić wdzięczność wszystkim, którzy wnoszą wkład w edukację młodego pokolenia. Szczególną wdzięczność mam wobec katechetów: księży, sióstr zakonnych i katechetów świeckich, za wasz trud i rzetelną pracę głoszenia Ewangelii, za to że jesteście z dziećmi i młodzieżą i dajecie świadectwo wiary w Boga w szkole oraz w swojej parafii. W tym czasie na naszych uczelniach kończy się praca roku akademickiego i zaczyna się odpoczynek po tygodniach zaliczeń i egzaminów. Także wielu z nas pracujących w tym czasie przeżywa dni swego urlopu, by wypocząć po trudach pracy zawodowej.
Czas szkolnych czy studenckich wakacji oraz urlopów jest dobrą okazją nie tylko do tego, by regenerować swe siły fizyczne, ale także do tego, by odnowić własną więź z Bogiem. Pamiętajmy, że w sprawach wiary, jej praktykowania i dawania o niej świadectwa – nie ma urlopu. Przeżywając czas wolny od obowiązków nauki czy pracy, pozostajemy uczniami Chrystusa Pana i powinniśmy troszczyć się o udział w niedzielnej Mszy św., o czas na spotkanie z Bogiem na modlitwie, o wypełnianie Bożej nauki w każdym miejscu i w każdej sytuacji. W tym kontekście chciałbym przypomnieć przewodnie hasło obecnego roku duszpasterskiego w Polsce, które brzmi: „Nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię". Słowa te są wezwaniem, jakie kieruje do nas Zbawiciel, Jezus Chrystus. Jeśli sięgniemy do Ewangelii według św. Marka, która to księga w szczególny sposób towarzyszy nam podczas Mszy św. niedzielnych obecnego roku liturgicznego (Rok B), to znajdziemy tam te właśnie słowa jako pierwsze wezwanie Jezusa, skierowane do tych, którzy słuchali Go podczas Jego publicznej działalności: „Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!»" (Mk 1, 14-15).
Wezwanie do nawrócenia, do pracy nad sobą, do troski o coraz wierniejsze realizowanie obowiązków chrześcijańskiego życia możemy w szczególny sposób wypełniać podczas okresu wakacyjnego. Dni te mogą stać się czasem zatroskania o własne życie wiary. Wolni od codziennych obowiązków, które nam towarzyszą w ciągu roku – łatwiej nam wziąć do ręki Pismo św. czy jakąś lekturę religijną, łatwiej znaleźć czas na modlitewne spotkanie z Bogiem. Zachęcam do tego, by letnie miesiące naszych wakacji i urlopów także miały taki czas spotkania z Bogiem i Jego słowem.
W okresie letnim wyruszamy także w drogę do różnych miejsc naszego odpoczynku oraz spotkań w gronie rodziny i przyjaciół. Warto w planach naszych podróży uwzględnić miejsca szczególnej modlitwy w Polsce (Częstochowa, Łagiewniki, Licheń), czy choćby na terenie naszej diecezji (np. katedra czy kościół Bożego Miłosierdzia Bożego w Łomży, bazyliki w Myszyńcu czy Sokołach). Trwa także Rok Życia Konsekrowanego w Kościele świętym. Na trasie naszych wędrówek wakacyjnych zapewne znajdą się także miejsca, w których modlą się i posługują osoby konsekrowane (np. kościół Sióstr Benedyktynek czy kościół Ojców Kapucynów w Łomży). Zatrzymajmy się także i w tych miejscach, aby powierzyć Bogu w modlitwie pracę wszystkich tych osób i prosić o nowe powołania do życia konsekrowanego, do tych form życia, które w szczególny sposób realizują rady ewangeliczne. A jednocześnie, jeśli dany kościół jest miejscem, w którym możemy zyskać łaskę odpustu zupełnego – warto także z tej możliwości skorzystać.
Letnie miesiące są też czasem, w którym możemy skorzystać z różnych form wspólnych wyjazdów, także i tych, które mają wymiar religijny. Takie wyjazdy, które mają w swym programie wpisany także wymiar modlitewny, formacyjny, rekolekcyjny są organizowane przez poszczególne ruchy, wspólnoty i stowarzyszenia, które działają na terenie Diecezji Łomżyńskiej. Takie wspólne wyjazdy są organizowane przez duszpasterzy pracujących w naszych parafiach. Jeśli tylko macie taką możliwość – postarajcie się z nich skorzystać. Naprawdę warto!
W tym miejscu chcę wspomnieć o szczególnej możliwości, którą mamy, aby przeżyć kilkanaście dni wakacji jako czas modlitwy i refleksji, jako piękny czas „rekolekcji w drodze". Jest nią Piesza Pielgrzymka Łomżyńska na Jasną Górę, która wyrusza na pątniczy szlak już po raz 31. w tym roku. To czas wspólnej drogi sióstr i braci pielgrzymów, wspólnej modlitwy i wspólnego słuchania słowa Bożego. Ale jednocześnie te dni w drodze dają niesamowitą szansę na refleksję nad własnym życiem, podjęcia decyzji dotyczących wyboru drogi życiowej czy też znalezienia odpowiedzi na trudne pytania w świetle nauki Chrystusa Pana. Wspólna modlitwa braci i sióstr, przemierzających pątniczy szlak, staje się źródłem wielkiej siły. Kapłani, towarzyszący poszczególnym grupom pielgrzymkowym służą posługą sakramentalną w Sakramencie Pokuty i gotowością do duchowej rozmowy. Codzienne pokonywanie trudów drogi we wspólnocie daje możliwość wzajemnego wspierania się w różnych mniejszych i większych niełatwych doświadczeniach na tej drodze i staje się sposobnością do zawierania nowych znajomości i pogłębiania relacji już zawartych między braćmi i siostrami pątnikami. Biorąc to wszystko pod uwagę, chcę po prostu powiedzieć: warto dołączyć do naszej diecezjalnej Pieszej Pielgrzymki! Zachęcam wszystkich, którzy mogą to uczynić, do przyłączenia się do tych, którzy w sierpniu będą z modlitwą na ustach i w sercu podążać do Matki Bożej, do Jej Sanktuarium na Jasnej Górze. Księża w parafiach będą podawać bardziej szczegółowe wskazania w sprawie zapisów i pielgrzymowania. Można też śledzić informacje, które będą podawane na stronie internetowej Pielgrzymki (www.pielgrzymka.lomza.pl).
Zwracam też uwagę na to, że oprócz grup pielgrzymów, które w sposób fizyczny podejmują pątniczą wędrówkę po drogach prowadzonych z naszej Diecezji na Jasną Gorę, każdego roku jest także tworzona Grupa Biała, której członkowie swoimi modlitwami czy też innymi dobrymi uczynkami duchowo wspierają wędrujących na Jasną Górę. Osoby te w szczególny sposób łączą się w modlitwie z pielgrzymami w drodze w godzinie Apelu Jasnogórskiego, a więc w czasie wspólnej modlitwy tak wielu naszych Rodaków mieszkających w kraju czy też po jego granicami. Jeśli więc nie mamy możliwości, by dołączyć się do idących w tym roku do Częstochowy (na całej trasie albo w jakiejś jej części), to warto włączyć się do tej Grupy Białej, której patronuje św. Jan Paweł II. Proszę o zgłaszanie do duszpasterzy parafialnych swojej gotowości dołączenia się do tych pielgrzymów duchowych, którzy będą wspierać wędrujących na Jasną Górę.
Boża łaska i pokój niech towarzyszą nam wszystkim w czasie tych letnich miesięcy. Moje pasterskie błogosławieństwo niech w szczególności obejmie Organizatorów, Dobroczyńców i Pielgrzymów tegorocznej, 31. Pieszej Pielgrzymki Łomżyńskiej na Jasną Górę, w tym także pielgrzymów duchowych, należących do Grupy Białej, którzy wraz ze swoimi Duszpasterzami będą spotykać się na modlitwie apelowej i łączyć się z pątnikami przemierzającymi kolejne kilometry prowadzące do miejsca szczególnej czci Królowej Polski w Częstochowie.


Łomża, dnia 23 czerwca 2015 r.
Wasz Biskup
+ Janusz Stepnowski

___________________________
Łomżyńska Kuria Diecezjalna                                                  
Łomża, dnia 25 czerwca 2015 r.
N. 1003/2014
Z A R Z Ą D Z E N I E

List Pasterski Biskupa Łomżyńskiego przed 31. Pieszą Pielgrzymką na Jasną Górę należy odczytać wiernym na wszystkich Mszach świętych, w XIII Niedzielę Zwykłą, 28 czerwca br.

+ Tadeusz Bronakowski
Wikariusz Generalny

Poronienie - krok po kroku

12.06.2015 r.

MINIPORADNIK DLA RODZICÓW, KTÓRYCH DZIECKO ZMARŁO WSKUTEK PORONIENIA

Prawo zapewnia nam możliwość godnego pochówku człowieka, także tego Małego, które zmarło przed swoimi narodzinami. Trudności z jakimi rodzice zderzają się w szpitalach, urzędach, a czasem i parafiach pochodzą z niewiedzy. Dlatego poniżej podajemy najważniejsze informacje pozwalające na wyegzekwowanie prawa takiego Malucha do pogrzebu godnego człowieka.

Formalności w Zakładzie Opieki Zdrowotnej (szpital, przychodnia).

Jeśli rodzice dowiadują się w szpitalu, że ich Dziecko zmarło, warto od razu zastrzec chęć odbioru jego ciała; pozwoli to uniknąć sytuacji, w której szpital zniszczy ciało Małego Człowieka bez ich wiedzy. Rodzice mogą je odebrać ze szpitala bądź z Zakładu Patomorfologii za pośrednictwem firmy pogrzebowej. Niezależnie od długości trwania ciąży, pracownik szpitala powinien wystawić pisemne zgłoszenie urodzenia martwego Dziecka. Szpital ma obowiązek przekazać zgłoszenie do USC w terminie 3 dni lub może wydać je rodzicom do ręki. Wówczas mają oni także 3 dni od narodzin na złożenie pisma w USC. Dokument ten nie jest dokumentacją medyczną, dlatego nie ma w nim zastosowania rozróżnienie na poronienie i poród przedwczesny. W świetle prawa polskiego są to zawsze narodziny martwego Dziecka. Przy wypełnianiu zgłoszenia urodzenia martwego Dziecka należy pamiętać, że wypełniona koniecznie musi być rubryka określająca płeć Dziecka. W przypadku gdy nie można określić płci należy poprosić o wystawienie karty zgonu do celów pochówku. Szpital powinien wydać ten dokument, podobnie jak zwłoki Dziecka, niezależnie od jego wieku. Na jej podstawie rodzice mogą pochować Dziecko na cmentarzu na własny koszt (Ustawa została przyjęta przez Sejm RP w dniu 26 maja 2011 r. i obowiązuje od 14 października 2011 r.).

Rejestracja w Urzędzie Stanu Cywilnego

W celu rejestracji Dziecka w USC, rodzice (lub jedno z nich) stawiają się w urzędzie z wypełnionym przez szpital Zgłoszeniem urodzenia Dziecka martwego (jeśli jest w rubryce zaznaczona płeć). Należy także zabrać ze sobą: dowody osobiste rodziców, akt małżeństwa bądź akt urodzenia (dla matki panny), akt małżeństwa z adnotacją o rozwodzie (dla rozwódki), akt zgonu współmałżonka (dla wdowy). Aktów nie trzeba przedkładać, jeżeli są sporządzone w tym samym urzędzie gdzie rejestrujemy urodzenie. Po zawiadomieniu, USC wystawia akt urodzenia z adnotacją, że Dziecko urodziło się martwe i wydaje rodzicom 3 odpisy zupełne (dokument staje się zarazem aktem zgonu).

Formalności pogrzebowe

Zgodnie z polskim prawem (Dz.U. z 2004 r. Nr 161 poz. 1688), Dziecko, które rodzi się martwe - jeśli jest możliwe określenie jego płci - powinno zostać zarejestrowane w USC, zaś jego bliscy mają prawo go pochować . Jeśli jest to wczesne poronienie i nie widać płci Dziecka, lekarz wystawia Kartę do celów pochówku, na podstawie której Rodzice na własny koszt organizują pogrzeb Dziecka. Jeśli rodzice rezygnują z tego prawa (najczęściej ze zwykłej niewiedzy), obowiązek pogrzebu spada na gminę właściwą ze względu na miejsce zgonu (Ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych Art. 10 ust. 3). Warto pamiętać, że każda osoba, która zgłosi chęć pochowania osoby zmarłej, może to uczynić. Dziecko może zostać pochowane w grobie rodzinnym lub w zbiorowym grobie dzieci zmarłych przed narodzinami na Cmentarzu Komunalnym przy ulicy Przykoszarowej w Łomży. Formalności na cmentarzu nie różnią się od mających miejsce przy okazji pogrzebów osób zmarłych po narodzinach. W parafii - jeśli rodzice pragną pogrzebu katolickiego - zgłaszają się z odpisem zupełnym aktu urodzenia dziecka z USC bądź z kartą zgonu do celów pochówku wystawioną przez szpital bądź Zakład Patomorfologii i proszą o pogrzeb wedle formularza pogrzebu Dziecka nieochrzczonego. Rytuał pogrzebowy przewiduje pełny pogrzeb w obecności ciała Dziecka. Msza św. odprawiana jest w kolorze białym w intencji zmarłego Dziecka i jego rodziców. Wg rozporządzenia Biskupa Łomżyńskiego, ,nie należy zobowiązywać rodziców do składania ofiary z racji takiego pogrzebu.

Formalności związane ze świadczeniami

ZUS powinien wypłacić rodzicom lub osobom, które pochowały Dziecko, zasiłek pogrzebowy po przedłożeniu stosownego wniosku i odpisu aktu urodzenia z USC z adnotacją, że Dziecko urodziło się martwe. Kodeks Pracy przewiduje 8-tygodniowy urlop macierzyński dla pracownicy, której Dziecko urodziło się martwe. Realizacja tego uprawnienia uwarunkowana jest rejestracją Dziecka w USC. Tzw. becikowe nie przysługuje.

Kłopoty z firmami ubezpieczeniowymi

Niekiedy firmy ubezpieczeniowe odmawiają wypłaty odszkodowania z tytułu ubezpieczenia na wypadek urodzenia martwego Dziecka na podstawie medycznego rozróżnienia, iż przed 22 tygodniem życia Dziecka nie ma narodzin, ale poronienie. Jeśli podobna klauzula nie została umieszczona w warunkach ubezpieczenia, odmowa taka jest bezprawna, gdyż zgodnie z obowiązującym prawem wiek Dziecka nie ma znaczenia dla stwierdzenia jego narodzin.


Groby dzieci utraconych

12.06.2015 r.

120610054414W Diecezji Łomżyńskiej powstają kolejne Groby Dzieci Utraconych czyli zmarłych przed narodzinami.

W Łomży powstał pierwszy. Zaprojektowała go Pani Grażyna Podedworna artysta-plastyk z naszego miasta. Symbolizuje on rozłożone ramiona matki obejmujące dzieci, których szczątki są pochowane w krypcie, wewnątrz Grobu. Grób ozdabia postać anioła wzbijającego się do lotu autorstwa Pana Michał Selerowskiego artysty-rzeźbiarza z Zambrowa. W przyszłości stanie tam także drugi anioł. Strzec one będą wejścia do Grobu, będą ozdobą i nadadza powagę całości. Dwa anioły podobnie jak przy grobie Chrystusa zwiastować mają człowiekowi, który tu będzie się modlił, prawdę iż „te Dzieci żyją w Bogu” (Bł. Jan Paweł II EV 99).

Budowa Grobu Dzieci Utraconych w Łomży jest wynikiem dwóch lat załatwiania różnych formalności, rozmów z urzędnikami, lekarzami a przede wszystkim z rodzicami, którzy utracili swoje dziecko przed jego narodzinami. Jak wiemy od dra Krzysztofa Dacha Kierownika Zakładu Patomorfologii w Łomży, w Szpitalu Wojewódzkim im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Łomży jest około 300 poronień rocznie. W szpitalach na terenie Diecezji Łomżyńskiej leżących w granicach Województwa Podlaskiego, łącznie z Łomżą, około 500. To niestety bardzo duża liczba. Nie wszyscy rodzice zgłaszają się po szczątki swego dziecka, aby je pochować. Inni z różnych przyczyn tego nie robią, najczęściej ze zwykłej niewiedzy (nie oceniamy ich postepowania). Być może to się zmieni po przeprowadzonej akcji informacyjnej w parafiach naszej Diecezji, która trwa. Do tej pory doktor osobiście dbał o godne miejsce grzebania szczątek tych dzieci. Obecnie Duszpasterstwo Rodzin Diecezji Łomżyńskiej zajęło się uporządkowaniem tych spraw i nadaniem im godnego wymiaru (także od strony parafii: Instrukcja w sprawie pogrzebu dzieci zmarłych przed urodzeniem obowiązująca w Diecezji Łomżyńskiej N. 268/B/2011 z dnia 22 lutego 2011 r. ). Ciała dzieci zmarłych przed narodzinami wskutek poronienia, po które nikt się nie zgłosił, będą grzebane w tym Grobie. Grób powstał dzięki życzliwości i materialnej pomocy wielu zaangażowanych osób i wiernych Diecezji.

Groby Dzieci Utraconych spełniają potrójną funkcję. Po pierwsze jest to grób w pełnym tego słowa znaczeniu dla dzieci zmarłych wskutek poronienia, po drugie jest to symboliczne miejsce modlitwy dla rodziców, którzy utracili dziecko dużo wcześniej i nie wiedzą co się z nim stało, po trzecie jest to również forma katechezy dla osób, które nie są do końca przekonane o tym, że z człowiekiem mamy do czynienia od momentu poczęcia.

Pierwszy pogrzeb dzieci zmarłych wskutek poronienia odbył się w sobotę 9 czerwca 2012 r. w parafii pw. Bożego Ciała w Łomży przy ulicy Przykoszarowej. Przewodniczył mu Biskup Janusz Stepnowski Pasterz Kościoła Łomżyńskiego a homilię wygłosił Biskup Stanisław Stefanek.

22 maja 2012 roku na XXIX Sesji Rady Miasta, Radni na wniosek prezydenta Łomży – pana Mieczysława Czerniawskiego – przegłosowali jednogłośnie uchwałę dotyczącą sprawienia pogrzebu dziecka martwo urodzonego przez Miasto Łomża. Według tej uchwały miasto angażuje się w pogrzeby dzieci zmarłych na skutek poronienia, niezależnie od czasu trwania ciąży. Pogrzeb taki odbywa się dwa razy w roku. Obejmuje przewóz zwłok, kremację, zakup urny na prochy i obsługę ceremonii pogrzebowej. W ten sposób Łomża jest prawdopodobnie drugim miastem w Polsce, które ma specjalną uchwałą uregulowany problem pogrzebów dzieci zmarłych na skutek poronienia. Nie chodzi tu tylko i wyłącznie o pokrycie kosztów kremacji czy obsługę pogrzebu. Za decyzją Radnych kryje się bowiem ich odpowiedzialność za drugiego człowieka. Więcej: za tego najmniejszego, bezbronnego. A przecież to nasz stosunek do tych małych jest miarą naszego człowieczeństwa! Prezydent Miasta Łomża oraz Radni podnosząc rękę i wciskając przycisk "za przyjęciem uchwały", jednoznacznie pokazali, że mieszkańcy Łomży szanują godność człowieka od chwili poczęcia do naturalnej śmierci i po śmierci, i że są wrażliwi na problemy małżeństw i rodzin.

grob dzieci ostrolekaDrugim miastem w Diecezji Łomżyńskiej, w którym odbył sie pogrzeb dzieci zmarłych przed narodzeniem jest Ostrołęka. W Szpitalu ostrołęckim dochodzi do około 300 poronień rocznie. Grób powstał na Cmentarzu parafialnym przy ulicy Kurpiowskiej. Zaprojektował go Pan Michał Selerowski artysta rzeźbiarz z Zambrowa. Symbolika jest następująca: koło to doskonały kształt, symbolizuje ono doskonałość tego, co Pan Bóg stworzył. W okrągłym kształcie zamknięta jest także hostia – chleb, która na ołtarzu staje się Ciałem Pańskim, ten niebieski chleb podtrzymuje życie. W centralnej części umieszczony jest krzyż znak zbawienia a pod nim zrobiony w kamieniu na wylot otwór w kształcie małego dziecka. Otwór symbolizuje brak, pustkę po utracie kogoś na kogo się czekało a kto nie urodził się żywy. Ponad to na głównej płycie umieszczone są słowa Jana Pawła II: „Te dzieci żyją Bogu.” Również Rada Miasta Ostrołęka na XL sesji Rady Miasta Ostrołęki, dnia 28 lutego 2013 r., na Wniosek Prezydenta Miasta Pana Janusza Kotowskiego przegłosowała uchwałę w sprawie sprawienia pogrzemu dzieciom martwo urodzonym przez miasto Ostrołęka. W ten sposób podobnie jak w Łomży Miasto angażuje sie dwa razy w roku w pogrzeb Dzieci Utraconych. Pierwszy Pogrzeb Dzieci Utraconych w Ostrołęce odbył się 15 czerwca 2013 r. w parafii pw. Nawiedzenia NMP przy ulicy Szwedzkiej. (Foto:Jarosław Pych)

Trzeci Grób Dzieci Utraconych powstał w Ostrowi Mazowieckiej. Pierwszy pogrzeb Dzieci Utraconych w tym mieście miał miejsce 21 czerwca 2014 r. Odbył się w parafii pw. Wniebowzięcia NMP pod przewodnictwem Biskupa Stanisława Stefanka z licznym udziałem duchowieństwa i wiernych. Rok wcześniej w czerwcu 2013 r. Rada Miasta Ostrów Mazowiecka na wniosek Burmistrza Miasta Władysława Krzyżanowskiego przyjęła jednogłośnie uchwałę w sprawie sprawienia pogrzebu dzieciom martwourodzonym, po których szczątki nikt się nie zgłosił do szpitala, dwa razy w roku.

Czwarty Grób Dzieci Utraconych został wybudowany w Grajewie po przeprowadzeniu w tym miescie - tak jak i w pozostałych - kampanii informacyjnej dotyczącej postępowania w przypadku poronienia dziecka. We wrześniu 2013 r. Rada Mista Grajewo na wniosek Burmistrza Miasta Adama Kiełczewskiego przyjęła jednogłośnie uchwałę dotyczącą organizacji pogrzebów Dzieci Utraconych dwa razy w roku. Następnie po przeprowadzeniu zbiórek do puszek wśród wiernych grajewskich parafii udało się wybudować grobowiec. Pierwszy pogrzeb Dzieci Utraconych w Grajewie odbył się 11 października 2014 r. w parafii pw.  Matki Bożej Nieustającej Pomocy pod przewodnictwem Biskupa Tadeusza Bronakowskiego.



Przy Grobach nieustannie płoną znicze, rodzice składają kwiaty i zabawki…

Trwa zbiórka ofiar budowę kolejnych Grobów Dzieci Utraconych oraz na wykonanie rzeźby drugiego anioła przy Grobie w Łomży. Jeśli Ktoś z rodziców po stracie, Ktoś z życzliwych osób chciałby wesprzeć to dzieło, może to uczynić wpłacając pieniądze na konto Caritas:

BS Łomża 25 8757 0001 0001 6766 2000 0010 z dopiskiem „Grób Dzieci Utraconych”


Ks. Jacek Kotowski
Duszpasterz Rodzin Diecezji Łomżyńskiej

www.duszpasterstworodzin.lomza.pl


INSTRUKCJA W SPRAWIE POGRZEBU DZIECI ZMARŁYCH PRZED URODZENIEM OBOWIĄZUJĄCA W DIECEZJI ŁOMŻYŃSKIEJ

12.06.2015 r.

Poradnik: Krok po kroku

INSTRUKCJA W SPRAWIE POGRZEBU DZIECI ZMARŁYCH PRZED URODZENIEM OBOWIĄZUJĄCA W DIECEZJI ŁOMŻYŃSKIEJ

1. Dnia 21 grudnia 2006 roku Minister Zdrowia wydał nowe rozporządzenie w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi (DzU z 2007 r. nr 1, poz. 10 oraz DzU z 2007 r. nr 1, poz. 9). Według tego rozporządzenia rodzice (lub inne osoby uprawnione) dzieci urodzonych martwo albo po poronieniu:

a). mają prawo otrzymać z USC dokument „Skrócony akt urodzenia z adnotacją, że dziecko urodziło się martwe (jest on równocześnie „Kartą zgonu” i wystawia się go w przypadku, gdy lekarz wydał na wniosek osoby uprawnionej dokument „Pisemne zgłoszenie urodzenia dziecka” z zaznaczeniem pkt.2 „martwego” i zaznaczył na nim płeć dziecka),

b). lub „Kartę do celów pochówku” wystawioną przez szpital uprawniającą do pogrzebania zwłok dziecka.

Minister Zdrowia określa ciała tak zmarłych dzieci jako „szczątki ludzkie”, którym należy się „ludzki” pochówek, niezależnie od czasu trwania ciąży. Nowe przepisy obowiązują od 14 października 2011 roku.

2. W związku z powyższym rozporządzeniem Ministra Zdrowia na cmentarzach grzebalnych mogą być wydzielone odpowiednie kwatery dla dzieci urodzonych martwo albo po poronieniu. Duszpasterze nie mogą odmawiać urządzenia pogrzebu dzieciom urodzonym martwo albo po poronieniu.

3. Stosowaną dotychczas praktykę tzw. pokropku, nie znajdującą uzasadnienia w prawie kanonicznym, ani w normach liturgicznych, należy zastąpić obrzędami pogrzebu przewidzianymi dla dziecka nieochrzczonego, znajdującymi się w rytuale Obrzędy pogrzebu dostosowane do zwyczajów diecezji polskich, wyd. II uzupełnione, Księgarnia św. Jacka, Katowice 1991, nr 148, s. 143.

a). Obrzędy pogrzebowe należy rozpocząć od stacji drugiej „W kościele” (ze zrozumiałych względów opuszcza się stację pierwszą „W domu zmarłego dziecka”).

b). Jeśli rodzice o to proszą i za tym przemawiają okoliczności, należy odprawić Mszę Świętą z racji której można przyjąć ofiarę mszalną. Stosuje się wtedy formularz „Msza w czasie pogrzebu dziecka nieochrzczonego” (Mszał Rzymski dla diecezji polskich, s. 241”). Używa się szat liturgicznych koloru białego. Należy uczestnikom pogrzebu przypomnieć, że modlitwy mszalne obejmują także rodziców pogrążonych w żałobie po śmierci ich dziecka. Nie należy zobowiązywać rodziców do składania ofiary z racji takiego pogrzebu.

c). Teksty i modlitwy ostatniego pożegnania dziecka nieochrzczonego znajdują się w Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 251-254, s. 220-221. Po pokropieniu w milczeniu trumny dziecka oraz po modlitwie wynosi się ciało z kościoła. W tym czasie można śpiewać antyfonę „Niech aniołowie zawiodą cię do raju”. W czasie procesji na cmentarz można śpiewać Psalm 138, znajdujący się w Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 165, s. 152-154.

d). Stacja trzecia „Przy grobie” rozpoczyna się od poświęcenia grobu, jeśli istnieje taka konieczność (Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 167, s. 154-155). Następnie kapłan wzywa zgromadzonych do cichej modlitwy (Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 168, s. 155) oraz odmawia modlitwę powszechną wraz z modlitwą „Ojcze nasz” oraz modlitwą końcową (Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 172, s. 158-159). Po modlitwie następuje błogosławieństwo, pokropienie wodą święconą trumny dziecka, jeśli jest taki zwyczaj pożegnanie przez krewnych zmarłego dziecka, złożenie do grobu i śpiew jednej z podanych antyfon (Obrzędach pogrzebu dla diecezji polskich nr 173-177, s. 160-163).

4. Teksty i wybrane modlitwy dotyczące obrzędu pogrzebu dzieci urodzonych martwo albo po poronieniu zostały wydane przez Wydział Duszpasterstwa Rodzin w broszurze, która jest do nabycia w Kurii.

5. Wiedzę teologiczną nt. losu dzieci zmarłych przed narodzeniem, potrzebną w rozmowie z rodzicami, można znaleźć w dokumencie Międzynarodowej Komisji Teologicznej „Nadzieja zbawienia dla dzieci zmarłych bez chrztu” (do nabycia w Wydziale Duszpasterstwa Rodzin naszej Kurii). Można też poinformować rodziców o istniejącej w Łomży przy Duszpasterstwie Rodzin grupie wsparcia dla rodziców, którzy stracili dziecko.

6. Właściwe zrozumienie i wykorzystanie nowego rozporządzenia Ministra Zdrowia pozwala duszpasterzom na kształtowanie świadomości wszystkich wiernych, że są to pogrzeby istot ludzkich i że już od poczęcia mamy do czynienia z człowiekiem. Jest to bardzo ważne w kontekście starań o konstytucyjny zapis dotyczący ochrony prawa do życia od chwili poczęcia aż do naturalnej śmierci.

Niniejsza instrukcja obowiązuje w Diecezji Łomżyńskiej do czasu wydania stosownego obrzędu przez Konferencję Episkopatu Polski.



Ks. Tadeusz Śliwowski                                                   + Stanisław Stefanek TChr

Kanclerz Kurii                                                                         Biskup Łomżyński

Łomża, dnia 22 lutego 2011 r.

N. 268/B/2011

www.duszpasterstworodzin.lomza.pl


Apartament w OCK

28.05.2015 r.
 
Film APARATAMENT
Jan Paweł II prywatnie
będzie wyświetlany w kinie Jantar w dniach 4 VI o godz. 16.00 oraz 6 i 7 VI ogodz. 14.30.

DOLINA SZCZĘŚCIA

28.02.2015 r.
s. Eliza z dzieckiem; Siostry Benedyktynki Misjonarki
Karmela, Eliza i Ester, polskie siostry Benedyktynki Misjonarki prowadzą świetlicę środowiskową i duży Dom Dziecka Hogar Valle Feliz („Dolina szczęścia”) w Santo Domingo, de Los Tsachilas, w Ekwadorze. W świetlicy sześćdziesięcioro dzieci otrzymuje  obiad, odrabia lekcje i bawi się. Znajdują tu schronienie dziewczynki w wieku 3-18 lat, z doświadczeniem przemocy fizycznej, porzucone przez rodziców, wykorzystywane seksualnie w rodzinach oraz wdrażane w sprzedaż narkotyków.

Pomagają dzieciom zbieranym z ulicy. W mieście żyje mnóstwo nierejestrowanych dzieci, które nie istnieją w żadnych kartotekach państwowych. Często nie istnieją także dla swych naturalnych rodziców. Siostry docierają do dzieci bezdomnych dając schronienie w Domu dziecka. Zakonnice troszczą się o żyjących na ulicy dorosłych. Codziennie wyruszają do najbiedniejszych dzielnic. Spotykają się z żebrakami. Siostry pomagają w znalezieniu im domów, szukają dla nich mebli, naczyń kuchennych, odzieży, żywności.

Trudne dzieciństwo

– Jedna z najmłodszych dziewczynek całego Valle Feliz, Mayerli skończyła sześć lat – mówi siostra  Eliza Olejnik. – Trafiła do nas 2 lata temu porzucona przez matkę, która uciekła do Amazonii i związała się z innym mężczyzną i zajmowała przemytem narkotyków. Jej ojciec żyje w slumsach i według prawa nie może opiekować się córką. Odnalazłyśmy jej trzyletnią siostrę Anę w Amazonii, podrzuconą obcym ludziom. Obie dziewczynki chorują bardzo poważnie na astmę. Na pozór wydaje się, że jest im z nami dobrze, ale wieczorne płacze w poduszkę, że chcą do mamy, rozwiewają nasze złudzenia – dodaje.

Cristina  9 lat. Zaczęła naukę w szkole w tym roku, dzięki temu, iż znalazła się u nas. Jest sumienna, dlatego niedawno święciłyśmy z nią triumf opanowania literek „A” i „O” oraz kilku cyfr. Jest bardzo delikatna, czuła i łasa na pochwały. Przybyła do domu dziecka wraz z siedmioletnią siostrą Marią, która  jest urodzoną aktorką. – Jej talent obserwujemy zwłaszcza wtedy, gdy coś przeskrobie – śmieje się siostra Eliza. – Obie dziewczynki przywiozła policja, gdyż złapano je na kradzieży pieniędzy i żywności. Kraść uczył jej tata. Nie miały domu. Matka zostawiała je na noc w motelu, w którym dziewczynki widziały to, czego widzieć nie powinny. Ich matka ma 23 lata,  nie zna dni tygodnia ani nie zna się na zegarku. Bardzo rzadko je odwiedza. Ojciec od miesięcy siedzi w więzieniu za napad.

Przeżyć kolejny dzień

– Naszym dziewczynkom staramy  się stworzyć  dom,  zapewnić edukację, wyżywienie oraz opiekę zdrowotną – mówi polska zakonnica. Wszystkie życzliwe osoby prosimy o modlitwę gdyż to ona sprawia, że Pan Bóg dociera do serc ludzkich, a nas umacnia w wierze i dodaje sił w pracy. Jesteśmy również wdzięcznie za pomoc finansową, która jest dowodem  solidarności i zatroskania o dzieło misyjne Kościoła. Siostry dziękują Bogu i ludziom za każdy dzień funkcjonowania Domu dziecka i świetlicy. Jest bardzo trudno pozyskiwać środki, zdobywać żywność i odzież dla podopiecznych. Jednak nie wyobrażają sobie bezczynności. Żyją dla tych dzieci wiedząc, że jeżeli one je zostawią, zostaną naprawdę same. A wtedy z pewnością znajdą się źli ludzie, którzy je skrzywdzą.
źródło: Dzieło pomocy AD GENTES
czytaj więcej ...