Wielka Rewolucja Francuska (1789-1799) miała wśród swoich celów m.in. zniesienie katolicyzmu we Francji. Uchwalona 12 lipca 1790 r. Konstytucja cywilna kleru zakładała zniesienie konkordatu z 1516 r., podporządkowanie Kościoła państwu i przejęcie majątków kościelnych i klasztornych. Duchowni zostali zobowiązani do ceremonialnego składania tzw. przysięgi konstytucyjnej, co było równoznaczne z wypowiedzeniem posłuszeństwa Ojcu Świętemu i Stolicy Apostolskiej. Ci, którzy odmówili, poddawani byli represjom.
W okresie Rewolucji śmierć poniosło kilkanaście tysięcy katolików: duchownych, zakonników i świeckich. Największą grupę stanowią męczennicy z Paryża, gdzie między 2 a 6 września 1792 r. (w czasie tzw. masakr wrześniowych) zamordowano około 1400 osób, w tym ok. 300 duchownych i zakonników. Więzieni oni byli i zginęli w benedyktyńskim opactwie Saint-Germain-des-Pres, więzieniu La Force, kościele Saint Nicolas du Chardonnet. Znaczna liczba duchownych zginęła także w klasztorze karmelitów przy Rue de Vaugir.
Wśrod nich byli kanonicy regularni:
- Jean-Charles-Marie Bernard du Cornillet, urodzony w roku 1759,
- Jean-Francois Bonnel de Pradal, urodzony w roku 1738,
- Claude Ponse, urodzony w roku 1729.
Pierwszy z nich pochodził z opactwa św. Wiktora, gdzie sprawował funkcje bibliotekarza, dwaj pozostali wywodzili się z Kongregacji Francuskiej z opactwa św. Genowefy. Zostali oni beatyfikowani w dniu 17 października 1926 r. przez papieża Piusa XI wśród 191 osób, których męczeństwo udało się udokumentować.